Μέρος
Πρώτο
(Λεωφόρος
Από Το Κενό)
Μια
Συγκεκριμένη Ιστορία
Η
Σύμβαση*
[Οι
λέξεις που επισημαίνονται με αστερίσκο
(*) εξηγούνται στο γλωσσάριο]
Αμέσως μετά
τη “Μεγάλη Έκρηξη” (Big Bang), πριν 15
δισεκατομμύρια χρόνια, εμφανίσθηκαν
τα υποατομικά σωματίδια της ύλης*. Για
περίπου εκατό δευτερόλεπτα τα σωματίδια
αυτά κινούνταν ελεύθερα στο Σύμπαν,
σύμφωνα με τους νόμους του χάους. Τότε
ήταν, που δύο πρωτόνια και δύο ουδετερόνια
πλησίασαν μεταξύ τους και δημιούργησαν
ένα σύμπλοκο. Μία κοινοπραξία*.
Αυτή ήταν
η πρώτη εμφάνιση της αρχέγονης τάσης
της ύλης για εξέλιξη*, μέσα από την έννοια
της συνύπαρξης. Η
υψηλή θερμοκρασία (ένα δισεκατομμύριο
βαθμοί Κελσίου) και η μεγάλη ταχύτητα
των σωματιδίων πιθανόν συνέβαλαν στην
τάση αυτή…
Τα δύο
πρωτόνια και τα δύο ουδετερόνια ανέπτυξαν
ένα συνεκτικό σύστημα αλληλεπιδράσεων
(κοινοπραξία) και εξασφάλισαν σταθερότητα*
(= αλληλοεξουδετέρωση και αλληλοσυμπλήρωση
των συμβαλλόμενων μερών), όχι όμως και
δυνατότητα εξέλιξης* στην κοινοπραξία.
Κι αυτό, επειδή η αρχέγονη τάση για
εξέλιξη θεωρήθηκε, εσφαλμένα, ότι ωθεί
σε ριζική τροποποίηση των επιμέρους
ιδιοτήτων των συμβαλλόμενων μερών (π.χ.
διέκοψαν την ταχύτατη κίνησή τους και
δημιούργησαν ακίνητη κοινοπραξία). Η
εξάληψη των υποκειμενικών διαφορών των
συμβαλλόμενων μερών δεν επέτρεψε την
ανάπτυξη των δυνάμεων εξισορρόπησης
και η κοινοπραξία στερήθηκε τη δυνατότητα
εξέλιξης. Η πρώτη
προσπάθεια της ύλης απέτυχε...
Κάποια
στιγμή, 700.000 χρόνια αργότερα, ένα
ηλεκτρόνιο διέκοψε τη χαοτική κίνησή
του και άρχισε να στρέφεται γύρω από
ένα πρωτόνιο (Εικ. 1).
Σε αντίθεση με την προηγούμενη κοινοπραξία,
τα δύο μέλη της νέας κοινοπραξίας
αποδέχθηκαν ότι η αρχέγονη τάση για
εξέλιξη ωθεί σε μερική
τροποποίηση των
επιμέρους ιδιοτήτων των συμβαλλόμενων
μερών και συμπεριέλαβαν στη σύμβαση*,
την έννοια της
σχετικότητας*.
Τροποποίησαν “μερικώς”
τις αρχικές τους ιδιότητες, γεγονός που
επέτρεψε την ανάπτυξη δυνάμεων
εξισορρόπησης (= ομοιοστασία*) και
εξασφάλισαν τη σταθερότητα και τη
δυνατότητα εξέλιξης στην κοινοπραξία.
Η σύμβαση* αποδείχθηκε επιτυχής…
Για το
ηλεκτρόνιο, η σύμβαση προβλέπει “ειδικό
τύπο κίνησης”, σύμφωνα με τον οποίο
αποκλείεται η χαοτική κίνηση, επιτρέπεται
όμως η ελεύθερη ρύθμιση της τροχιάς του
γύρω από το πρωτόνιο (Εικ.
1, τροχιές α, β, γ). Σε
αντιστάθμισμα, το ηλεκτρόνιο απολαμβάνει
τη σταθερότητα
της κοινοπραξίας (προστατεύεται από
τις συγκρούσεις με ποζιτρόνια, που το
εξαϋλώνουν) και μετέχει στα οφέλη που
προκύπτουν από την εξέλιξη
της κοινοπραξίας με τη μορφή νέων
κοινοπραξιών.
Εικόνα
1.
Kοινοπραξία
ηλεκτρονίου – πρωτονίου (ποικιλία
τροχιών ηλεκτρονίου)
Η κοινοπραξία
ηλεκτρονίου και πρωτονίου είναι γνωστή
ως άτομο
υδρογόνου. Το άτομο υδρογόνου αποτελεί
το 75% της ύλης του Σύμπαντος και είναι
ο πρόγονος όλων των μορφών, των χρωμάτων,
των ιδιοτήτων και των ικανοτήτων της
ύλης. Από το άτομο αυτό, προήλθε το άτομο
ηλίου, που αποτελεί το 22-23% της ύλης,
καθώς και τα υπόλοιπα στοιχεία της ύλης,
που αποτελούν το 2-3% του Σύμπαντος.
Περίπου
9.8 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη “Μεγάλη
Έκρηξη”, είχαν ήδη παραχθεί τα νεφελώματα
των στοιχείων από τα οποία δημιουργήθηκε,
αργότερα, η Γη.
Σε διάστημα
10.5 δισεκατομμυρίων ετών μετά την πρώτη
κοινοπραξία (άτομο υδρογόνου), δύο
κοινοπραξίες ατόμων αποδέχθηκαν τη
σύμβαση (“ειδικός τύπος κίνησης
ηλεκτρονίων”) και συνέπραξαν στη
δημιουργία της δεύτερης κοινοπραξίας,
που είναι γνωστή ως μόριο
(Εικ. 2).
Αρχικά, δημιουργήθηκαν ανόργανα μόρια
(μεθάνιο, αμμωνία, υδροκυάνιο κ.ά.) από
τα οποία, παρουσία ηλεκτρικών ώσεων και
υψηλής θερμοκρασίας, προήλθαν οργανικά
μόρια (αμινοξέα, σάκχαρα, λιπίδια,
πυρηνικά οξέα).
Η δυνατότητα
εξέλιξης της δεύτερης κοινοπραξίας
ήταν πολύ μεγαλύτερη, σε σύγκριση με
εκείνη της πρώτης και έτσι, σε διάστημα
μόνο ενός δισεκατομμυρίου ετών, παρουσία
ηλιακού φωτός και θερμοκρασίας 0-100°C,
τα οργανικά μόρια δημιούργησαν στην
επιφάνεια βράχων, την τρίτη κοινοπραξία.
Το πολυμερές.
Αποτέλεσμα
της σταθερότητας και της δυνατότητας
για εξέλιξη της τρίτης κοινοπραξίας
ήταν η παραγωγή του πολυμερούς RNA
(ribosonucleic acid), που προσέδωσε στην κοινοπραξία
την εξαιρετική ικανότητα
δημιουργίας απογόνων.
Με τον τρόπο αυτό, η
σύμβαση κληρονομήθηκε στους απογόνους,
ως “πληροφορία/εντολή”. Η
μοναδική αυτή ικανότητα της τρίτης
κοινοπραξίας σκιαγραφεί την αρχέγονη
έννοια του “ψυχισμού” της ύλης.
Εικόνα
2. Kοινοπραξίες*
Αργότερα,
η σύμβαση “αποθηκεύθηκε” σε κοινοπραξίες
γονιδίων, που όλες μαζί απετέλεσαν το
πολυμερές DNA (desoxyribosonucleic acid). Σήμερα, το
DNA ενός κυττάρου θηλαστικού είναι 1.5
μέτρο και το DNA των συνολικά 100
τρισεκατομμυρίων κυττάρων (1014)
ενός ανθρώπου, έχει μήκος 80 δισεκατομμύρια
μέτρα (100.000 φορές η απόσταση της Γης από
τη Σελήνη).
Ανάλογα με
την κίνηση των ηλεκτρονίων των
ενεργοποιημένων γονιδίων (τρίτη
κοινοπραξία), εκφράζονται “πληροφορίες/εντολές”
για την παραγωγή μορίων, πολυμερών κ.ά.
και εμφανίζονται τα ιδιαίτερα
χαρακτηριστικά κάθε κοινοπραξίας.
Σε διάστημα
1.1 δισεκατομμυρίου ετών (ή πριν 2.7
δισεκατομμύρια χρόνια) μερικές χιλιάδες
πολυμερών αποδέχθηκαν τη σύμβαση και
οργάνωσαν την τέταρτη κοινοπραξία, το
κύτταρο. Η κοινοπραξία
αυτή διέθετε τις ιδιότητες των
συμβαλλόμενων κοινοπραξιών (παραγωγή
απογόνων, ετεροτροφισμός, αναεροβίωση)
και επιπλέον, την ικανότητα
δημιουργίας αποικιών.
Προϊόν
μεταβολισμού του κυττάρου ήταν το μόριο
οξυγόνου, από το οποίο, παρουσία ηλιακού
φωτός, προήλθε το μόριο του όζοντος. Σε
διάστημα 1.2 δισεκατομμυρίων ετών,
δημιουργήθηκε γύρω από τη Γη ένα στρώμα
μορίων όζοντος, που δεν επέτρεπε να
φθάνει στην επιφάνειά της, η υπεριώδης
ακτινοβολία και έτσι, το κύτταρο ανέπτυξε
την ικανότητα να παράγει ενέργεια
(αυτοδύναμο, “αυτότροφο”), παρουσία
του ορατού φάσματος της ηλιακής
ακτινοβολίας.
Η αποδοχή
της σύμβασης και τα πλεονεκτήματα της
τέταρτης κοινοπραξίας επέτρεψαν στην
ύλη να συνεχίσει την εξέλιξή της με τη
δημιουργία της πέμπτης (ιστός), της έκτης
(όργανο), της έβδομης (σύστημα) και της
όγδοης κοινοπραξίας (οργανισμός), με τη
μορφή φυτών (πριν 540 εκατομμύρια χρόνια)
και ζώων (πριν 400 εκατομμύρια χρόνια).
Τα πρώτα
θηλαστικά εμφανίσθηκαν στη Γη πριν 200
εκατομμύρια χρόνια και ο άνθρωπος πριν
50.000 χρόνια.
.....................................................................................
Η συνέχεια
και η απρόοπτη εξέλιξη, στο βιβλίο:
Χαραλαμπίδης
Σ.Θ. Σύμβαση από
το Κενό. Μια φιλοσοφική προσέγγιση των
οργανικών και των πνευματικών λειτουργιών
της όγδοης κοινοπραξίας. University
Studio Press, Θεσσαλονίκη,
2008.
UNIVERSITY
STUDIO
PRESS,
Αρμενοπούλου
32,
546
35
Θεσσαλονίκη
(τηλ.
2310
208
731,
2310
209
637,
2310
209
837).
ΣΤΟΑ
ΤΟΥ
ΒΙΒΛΙΟΥ,
Πεσμαζόγλου
5,
105
64
Αθήνα
(τηλ.
210
321
1097).
------------------------------------------------------------------------------------
Γλωσσάριο
1. Αβεβαιότητα είναι το αποτέλεσμα της συνειδητής παρεμπόδισης της διαδικασίας κατανόησης της αντικειμενικής αλήθειας.
2. Αγνώμων
είναι ο ευεργετούμενος, ο οποίος εκ των υστέρων θεωρεί την πράξη
ευεργεσίας του ως μέσον σύγκρισής του με τον ευεργέτη. Αυθαίρετα,
αντιστρέφει τους ρόλους και προσπαθεί να επαναλάβει την πράξη
ευεργεσίας (χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι δεν υφίσταται ευεργέτης σε ρόλο
ευεργετούμενου). Ματαιοπονεί, μεταπίπτει σε χειρότερη κατάσταση εκείνης
πριν ευεργετηθεί και καταλήγει να μισεί τον ευεργέτη του.
3. Αγνωμοσύνη
είναι η μάταιη προσπάθεια επανάληψης της πράξης ευεργεσίας, μετά την
αυθαίρετη αντιστροφή των ρόλων από τον ευεργετούμενο. Η ματαιότητα της
προσπάθειας συνίσταται στην αυτοεξαπάτηση του αγνώμονος, που παραβλέπει
ότι: 1) το παρελθόν δεν γίνεται παρόν, 2) οι “κανόνες” της ευεργεσίας
τίθενται μόνον από τον ευεργέτη (τον οποίο αποδέχεται ο ευεργετούμενος
κατά την πράξη της ευεργεσίας), και 3) η αγνωμοσύνη “καλύπτει” παροδικά
το αποτέλεσμα της αυτοεξαπάτησης του ευεργετούμενου και εκφράζεται ως:
“κατακλυσμός κάθε κυττάρου από μίσος για τον ευεργέτη”.
4. Άγχος
είναι συναίσθημα εσωτερικής συρρίκνωσης. Οφείλεται στη μείωση του
ρυθμού έκφρασης του άυλου σε ύλη (αθέτηση σύμβασης), γεγονός που
προκαλεί “διόγκωση” (υπερεκτίμηση) της ύλης και αύξηση του βάρους της
(γι αυτό, το άγχος “πλακώνει”).
5. Αμαρτία (μη μαρτυρία) είναι η συνειδητή αθέτηση της σύμβασης.
6. Αμφοτεροβίωση
(mutualism) είναι η κατάσταση συνύπαρξης (συμβίωσης) στην οποία
ευεργετούνται όλοι οι συμμετέχοντες. Αποτελεί ιδανική μορφή συμβίωσης.
Προϋποθέτει αποδοχή της σύμβασης με την έννοια της σχετικότητας.
7. Αισιοδοξία (βλέπε: Απόλυτη δύναμη).
8. Αναξιοπρέπεια
είναι η συμπεριφορά ατόμου που αθέτησε τη σύμβαση. Απευθύνεται από το
άτομο προς το κοινωνικό περιβάλλον και χαρακτηρίζει τον “τιτλούχο”.
9. Αντικειμενική αλήθεια είναι ότι η ύλη προέρχεται από άυλη πηγή (κενό).
10. Ανυπαρξία είναι η
κατάσταση που ακολουθεί τη μεταβολή της ύλης σε μη ύλη (αδυναμία
αυτοεπιβεβαίωσης λόγω αθέτησης της σύμβασης). Η συμβατική ανυπαρξία
οριοθετείται μεταξύ ευτυχίας και δυστυχίας.
11. Ανωριμότητα είναι η κατάσταση της συνειδητής ματαιοπονίας.
12. Απόλυτη δύναμη/αισιοδοξία είναι η συνειδητοποίηση της έκφρασης του άυλου σε ύλη και αποτελεί συμπυκνωμένη μορφή άπειρων λύσεων.
13. Αξιοπρέπεια είναι η συμπεριφορά του ατόμου στο πλαίσιο της σύμβασης.
14. Αστάθεια είναι η
κατάσταση διατάραξης της ομοιοστασίας, λόγω παρεμβολών στη διαδικασία
αποδοχής της σύμβασης από τα συμβαλλόμενα μέρη της κοινοπραξίας.
15. Ατομικότητα είναι η
κατάσταση της συνειδητής ταύτισης με την ατομικότητα των άλλων.
Αποτελεί τρόπο έκφρασης στο στάδιο της ωριμότητας και χαρακτηρίζει τον
εγωιστή.
16. Αυτογνωσία είναι η γνώση του εαυτού πέρα από τα όρια της ύλης, με τη βοήθεια της διαίσθησης.
17. Αυτοδυναμία είναι η
ικανότητα επικοινωνίας με την απόλυτη δύναμη/αισιοδοξία (“κύματα α”
εγκεφάλου). Είναι ασύμβατη με ηρωισμούς, αγώνες, αντιθέσεις (εκφράσεις
αδυναμίας), όπως η έννοια του θεϊκού είναι ασύμβατη με τη σκληρότητα,
την τιμωρία, την κακία…, επειδή αυτοεξουδετερώνεται.
18. Αυτοεπιβεβαίωση είναι
η έμφυτη προσπάθεια επικοινωνίας της ύλης με το άυλο. Επιβεβαιώνει την
αυτοδυναμία, εντείνει τον εγωισμό και συνοδεύεται από ευτυχία, επειδή
εκφράζει τη συμμετοχή στη ζωή και προσδίδει νόημα σε αυτή, λόγω της
συνεχούς προσπάθειας άρσης της εκκρεμότητάς της.
19. Αυτοσκοπός είναι ο
επιλεγμένος τρόπος επιβεβαίωσης. Εμφανίζεται όταν παρεμποδίζεται
συνειδητά η ανάπτυξη του εγωισμού. Στηρίζεται στην αθέτηση της σύμβασης
για την κάλυψη προβλημάτων (επένδυση στόχου με συμβιβασμούς).
Εξασφαλίζει τη δυστυχία.
20. Άυλο είναι η μη ύλη (99.99% της ύπαρξης) και πηγή της ύλης.
21. Βεβαιότητα είναι το αποτέλεσμα της συνειδητής προσπάθειας κατανόησης της αντικειμενικής αλήθειας.
22. Βαρύτητα είναι η
δύναμη με την οποία καθορίζονται τα όρια. Επιλέγεται, όταν
υπερεκτιμάται η ύλη. Οδηγεί στο άγχος (συναίσθημα εσωτερικής
συρρίκνωσης).
23. Γνώση είναι η
συνειδητή αποδοχή της σύμβασης από το κενό (άπειρη κατανόηση). Με τη
γνώση χάνεται η λήθη του παρελθόντος, βιώνεται το παρόν και το τέλος
του συμβατικού μέλλοντος γίνεται δεκτό ως κενό, ως άπειρο, ως αρχή. Με
τη γνώση οριοθετείται το τέλος της διαδικασίας επαναφοράς των
εμπειρειών των προγόνων στη συνείδηση των απογόνων. Στο πλαίσιο της
σύμβασης από το κενό (σταθερότητα-τάση για εξέλιξη) οι εμπειρείες
εμπλουτίζονται συνεχώς.
24. Γήρανση είναι το ορατό αποτέλεσμα της συνεχούς αθέτησης της σύμβασης από κάθε επιμέρους κοινοπραξία (μορφή έκφρασης ενοχής).
25. Δεισιδαιμονία είναι ο παράλογος φόβος για το θεϊκό και δεν σχετίζεται με την ευλάβεια.
26. Διαίσθηση είναι η επίγνωση της ύλης για το άυλο (ανθρώπινη διάσταση, 0.01%).
27. Δυστυχία είναι η
συνειδητή αβεβαιότητα για την επίλυση των προβλημάτων. Με τη δυστυχία
αυξάνονται οι διαστάσεις της ύλης, “μειώνεται” το κενό, παρεμποδίζεται
η άντληση της υποκειμενικής δύναμης και ατονεί η τάση αυτοεπιβεβαίωσης.
Στην περίπτωση αυτή, η συσσώρευση των προβλημάτων γίνεται παθητικά
αποδεκτή ("βουβαμάρα μοιραίου").
28. Εγωισμός είναι η
έμφυτη τάση γνωριμίας του συμβατικού εαυτού. Η γνώση του συμβατικού
εαυτού ακολουθείται από αγάπη και σεβασμό γι αυτόν και κορυφώνεται με
το χάρισμά του στους άλλους, λόγω ταύτισης. Ο εγωιστής ταυτίζεται και
δίνει, χωρίς να υποφέρει όταν του “παίρνουν”.
29. Ειρωνεία είναι ο
τρόπος έκφρασης μετά τη διαίσθηση της αντικειμενικής αλήθειας. Το άτομο
έλκεται από αυτή, ταυτίζεται με τους “άλλους”, αποδέχεται τις
δυνατότητές τους ως δικές του και ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ πλησιάζει την αντικειμενική
αλήθεια και λυτρώνεται από την έλξη της.
30. Ελπίδα είναι η συνειδητή επιλογή του στόχου μετά την αποδοχή της σύμβασης. Η ελπίδα είναι ασύμβατη με τον αυτοσκοπό.
31. Εμπειρία είναι η
γνώση για την επίτευξη του στόχου. Η εμπειρία βραχύνει το χρόνο και
επιταχύνει τη διαδικασία επιλογής του στόχου (αύξηση ελπίδων).
32. Ενοχή είναι το αποτέλεσμα της συνειδητής αθέτησης της σύμβασης (μαρτυρία).
33. Εντιμότητα είναι η επικοινωνία του ατόμου με τον εαυτό του στο πλαίσιο της σύμβασης.
34. Εξαπάτηση είναι η άκομψη προσπάθεια διακοπής της διαδικασίας απόκτησης γνώσεων. Επιλέγεται, λόγω άγνοιας.
35. Εξέλιξη είναι η διεύρυνση των δυνατοτήτων της κοινοπραξίας, μετά τη σύναψη σύμβασης με άλλη κοινοπραξία. Προϋποθέτει σταθερότητα.
36. Eπιβεβαίωση είναι επιλεγμένος τρόπος αυτοεξαπάτησης, λόγω “ταύτισης” με το 0.01% και συνειδητής αδιαφορίας για το 99.99% της ύπαρξης.
37. Επίγνωση είναι η ταύτιση του άυλου με την ύλη (θεϊκή διάσταση, 100%).
38. Επικοινωνία είναι η συνειδητή διαδικασία οριοθέτησης του κενού. Διακρίνεται στη συμβατική επικοινωνία (μετακίνηση ιόντων μεταξύ των κοινοπραξιών, εντός και εκτός της 8ης κοινοπραξίας) και στη μη συμβατική επικοινωνία
(εμφάνιση σκέψεων, ιδεών, απόψεων στην 8η κοινοπραξία, χωρίς συμβατική
αιτία). Η επικοινωνία είναι έμφυτη ιδιότητα και επίκτητη ικανότητα και
εκδηλώνεται στα επίπεδα αξιοκρατίας, δικαιοσύνης και συναισθημάτων
συμπάθειας.
39. Επιστήμη είναι η
φιλοσοφία μετά τη διαπίστωση των υλικών της αποδείξεων. Συχνά, οι
υλικές αποδείξεις αποτελούν μοναδικό αντικείμενο της επιστήμης (λόγω
ανεπαρκείας).
40. Ευεργέτης είναι το
άτομο που χρησιμοποιεί μια πράξη κοινωνικής διευκόλυνσης (ευεργεσία),
ως μέσον σύγκρισης. Ευεργέτης δεν γίνεται ο εγωιστής.
41. Ευτυχία είναι η
υποσυνείδητη βεβαιότητα επίλυσης των προβλημάτων. Με την ευτυχία
μειώνονται οι διαστάσεις της ύλης, επειδή διευρύνεται το κενό,
διευκολύνεται η άντληση της υποκειμενικής δύναμης/αισιοδοξίας και
αυξάνεται η αυτοεπιβεβαίωση. Η ευτυχία συνοδεύεται από συνειδητή
αναζήτηση προβλημάτων.
42. Zωή είναι το αποτέλεσμα σύμβασης από το κενό και μοναδική μη δογματική απόδειξη, που εκκρεμεί, επειδή δεν αποδεικνύεται.
43. Θράσος είναι η
συμπεριφορά ατόμου που επανέρχεται στο πρώτο στάδιο της γνώσης, λόγω
εσφαλμένων εκτιμήσεων και επιλογών (χαρακτηρίζει “τιτλούχο”).
44. Κακία είναι μορφή
επίδειξης υπεροχής, χωρίς προσχήματα. Προδίδει πανικό και ανικανότητα
συγκάλυψης των συναισθημάτων ανεπαρκούς κατανόησης της αντικειμενικής
αλήθειας (αποδοχή μετριότητας). Είναι κοινωνικά μη αποδεκτή, αν και
συντηρεί τα κριτήρια της αντίθεσης. Αποτελεί απλοϊκή προσπάθεια
αυτοεπιβεβαίωσης και τυπική μορφή αυτοκαταστροφής (υποβάθμιση εγωισμού).
45. Καλοσύνη είναι μορφή
επίδειξης υπεροχής, με προσχήματα. Προδίδει ικανότητα συγκάλυψης των
συναισθημάτων ανεπαρκούς κατανόησης της αντικειμενικής αλήθειας
(αυτοεξαπάτηση, επίπλαστη αυτοδυναμία). Είναι κοινωνικά αποδεκτή,
επειδή συντηρεί τα κριτήρια της αντίθεσης. Αποτελεί απλοϊκή προσπάθεια
αυτοεπιβεβαίωσης, τυπική μορφή αυτοκαταστροφής (υποβάθμιση εγωισμού)
και κορυφαία μορφή κακίας.
46. Κατανόηση είναι η συνειδητοποίηση της έννοιας της σχετικότητας.
47. Κενό είναι χώρος χωρίς ύλη και μοναδικό παράδειγμα πληρότητας.
48. Κοινοβίωση
(commensalism) ή παραβίωση, είναι η κατάσταση συνύπαρξης (συμβίωσης)
στην οποία ευεργετείται ο ένας από τους συμμετέχοντες, χωρίς όμως να
βλάπτεται ο άλλος.
49. Κοινοπραξία είναι η
κατάσταση συνύπαρξης και συνεργασίας μετά την αποδοχή της σύμβασης.
Παρέχει σταθερότητα και προϋποθέσεις εξέλιξης, όταν στην αποδοχή της
σύμβασης περιλαμβάνεται η έννοια της σχετικότητας.
50. Λάθος είναι η κατάσταση στην οποία εκφράζονται ταυτόχρονα η έννοια της σταθερότητας και εκείνη, της τάσης για εξέλιξη.
51. Λύση είναι ο
“τρόπος” (= συνειδητοποίηση προβλήματος) συνέχισης της διαδικασίας για
την αποδοχή της σύμβασης. Προέρχεται από το κενό και είναι αίτιο
συγκεκριμένου προβλήματος.
52. Μέλλον είναι χρονικός προσδιορισμός στον οποίο τοποθετούνται οι στόχοι.
53. Νοημοσύνη είναι η ικανότητα (ιδιότητα) αποδοχής (αφομοίωσης) της ενέργειας.
54. Ομοιοστασία είναι η
κατάσταση που επικρατεί στον οργανισμό (8η κοινοπραξία), όταν
εξαντλείται η έννοια της σχετικότητας στην αποδοχή της σύμβασης από
κάθε επιμέρους κοινοπραξία. Είναι ασύμβατη με την έννοια του χρόνου,
εξασφαλίζει σταθερότητα, δυνατότητα εξέλιξης και άπειρη διάρκεια στην
8η κοινοπραξία (αθανασία, ζωή χωρίς όρια).
55. Παρασιτισμός
(parasitism) είναι η κατάσταση συνύπαρξης (συμβίωσης) στην οποία
ευεργετείται ο ένας από τους συμμετέχοντες (παράσιτο) και βλάπτεται ο
άλλος (ξενιστής).
56. Παρελθόν είναι χρονικός προσδιορισμός στον οποίο ολοκληρώνεται η διαδικασία σύμπτωσης της ύλης με το άυλο.
57. Παρόν είναι χρονικός προσδιορισμός στον οποίο αρχίζει η διαδικασία σύμπτωσης της ύλης με το άυλο.
58. Περιβάλλον είναι η
φυσική προέκταση της 8ης κοινοπραξίας, όπου επιβιώνει [=αποδέχεται την
ενέργεια (προσαρμογή), τη διαχειρίζεται (αφομοίωση) και την εκφράζει
(ταύτιση)].
59. Πίστη είναι η διαίσθηση υλοποίησης του άυλου. Στηρίζεται στο παρελθόν, υποτιμά το παρόν και υπερεκτιμά το μέλλον.
60. Πόνος είναι το
αποτέλεσμα της βίαιης διατάραξης της φυσικής ροής του ηλεκτρικού
φορτίου στις αισθητήριες νευρικές ίνες. Εκφράζεται με κραυγή ή με
απόλυτη σιωπή.
61. Πρόβλημα είναι κάθε
παρεμβολή στη διαδικασία αποδοχής της σύμβασης. Είναι αποτέλεσμα
εσφαλμένων επιλογών (λόγω μειωμένου εγωισμού). Όταν το πρόβλημα
συνειδητοποιείται (= λύση) εμφανίζεται η αυτοεπιβεβαίωση, που είναι
δομικό στοιχείο της ευτυχίας.
62. Προσαρμογή είναι η διαπίστωση/ικανότητα αποδοχής της ενέργειας.
63. Προσευχή είναι η συνειδητή διαδικασία επικοινωνίας της υλικής με την άυλη διάσταση της 8ης κοινοπραξίας (επικράτηση “κυμάτων α”).
64. Προσποίηση είναι τρόπος μετάδοσης της γνώσης.
65. Σιωπή είναι η κατάσταση που ακολουθεί τη συνειδητοποίηση του άυλου από την ύλη.
66. Σταθερότητα είναι η κατάσταση δυναμικής ισορροπίας, που διασφαλίζει την αποδοχή της σύμβασης στην κοινοπραξία.
67. Στόχος είναι ο επιλεγμένος τρόπος αυτοεπιβεβαίωσης. Είναι άυλος, επιλέγεται και οδηγεί στην ευτυχία.
68. Σύμβαση (μαρτυρία)
είναι η επίτευξη ειδικού τύπου κίνησης των ηλεκτρονίων μετά την
τροποποίηση ορισμένων ιδιοτήτων των συμβαλλόμενων μερών της
κοινοπραξίας.
69. Συμβιβασμός είναι η
συνειδητή αθέτηση της σύμβασης (μερική τροποποίηση και όχι πέρα από το
όριο των «αρχών» του ατόμου). Αποτελεί προϋπόθεση του αυτοσκοπού.
70. Συμμετοχή είναι η προσπάθεια έκφρασης/ένταξης/παρουσίασης της ύπαρξης στο περιβάλλον μετά την αποδοχή της σύμβασης.
71. Συμπάθεια είναι η συναισθηματική ταύτιση με την αδυναμία του άλλου. Προϋποθέτει ανεπτυγμένο εγωισμό.
72. Συναίσθημα είναι υπερβολική φόρτιση των εγκεφαλικών κέντρων.
73. Σχετικότητα είναι μορφή έκφρασης της απόλυτης δύναμης.
74. Σωστό είναι η έκφραση της συμβατικής σταθερότητας. Αποτελεί προϋπόθεση της τάσης για εξέλιξη.
75. Ταύτιση (=έκφραση
ενέργειας) είναι η συνειδητή έκφραση διαμέσου των άλλων. Προϋποθέτει
ανεπτυγμένο εγωισμό για να συνειδητοποιηθεί η κατά 99.99% ομοιότητα και
η κατά 0.01% διαφορά μεταξύ των μορφών της ύλης (άνθρωπος, ζώα, φυτά,
πλανήτες κ.ά.).
76. Τελειότητα είναι η μορφή της ύπαρξης χωρίς την έννοια του χρόνου (ανυπαρξία ορίων).
77. Τρόπος είναι η
έκφραση αποδοχής της σύμβασης στο πλαίσιο της κοινοπραξίας. Όταν στην
αποδοχή της σύμβασης εξαντλείται η έννοια της σχετικότητας,
διαμορφώνονται συνθήκες συνύπαρξης (αμφοτεροβίωση) και συνεργασίας
(διατήρηση της ατομικότητας των συμβαλλόμενων μερών). Στην αντίθετη
περίπτωση, η ατομικότητα χάνεται και διαμορφώνονται υποχρεωτικά
συνθήκες καταναγκασμού (παρασιτισμός). Μόνο με την πρώτη επιλογή
επιτυγχάνεται η σταθερότητα (ομοιοστασία).
78. Ύλη είναι ό,τι εκφράζεται στον χώρο/χρόνο. Αποτελεί το 0.01% της ύπαρξης.
79. Ύπαρξη είναι το
σύνολο του άυλου (99.99%) και της ύλης (0.01%). Βρίσκεται σε δυναμική
ισορροπία μεταβολής του άυλου σε ύλη και της ύλης σε άυλο. Η οργανική
ύλη χαρακτηρίζεται από την τάση για αυτοεπιβεβαίωση.
80. Φαντασία είναι η απεικόνιση της διαίσθησης στον χώρο/χρόνο.
81. Φιλοσοφία είναι τρόπος περιγραφής του άυλου. Μετά την προσθήκη αποδείξεων μετατρέπεται σε επιστήμη.
82. Φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού χαρακτηρίζεται η κατάσταση σταθερότητας με ταυτόχρονη τάση για εξέλιξη της 8ης κοινοπραξίας.
83. Χάδι είναι η
συμβατική έκφραση της απόλυτης δύναμης/αισιοδοξίας. Διασφαλίζει την
ομοιοστασία και πιστοποιεί την ταύτιση/συγγένεια της ύπαρξης.
84. Χρόνος είναι η
έκφραση του παρελθόντος στο μέλλον. Αποτελεί μέσον επικοινωνίας και
έχει επινοηθεί για να οριοθετηθεί το διάστημα που απαιτείται για τη
σύμπτωση του άυλου (στόχος, σκέψη) με την ύλη (πραγματοποίηση,
υλοποίηση).
85. Χώρος είναι ό,τι ορίζεται με τις τρεις διαστάσεις της ύλης.
86. Ωριμότητα είναι η
κατάσταση που ακολουθεί τη γνώση και εισάγει το άτομο στο τρίτο στάδιο
εγωισμού. Στην κατάσταση αυτή αυξάνεται η δυνατότητα έκφρασης της
απόλυτης δύναμης και συρρικνώνεται η έννοια του χρόνου.
Glossary. By
S. Th. Haralabidis, DVM, former Prof.
of Parasitology and Parasitic Diseases, Vet.Med.Faculty, Aristotle
University of Thessaloniki, Greece (harala@vet.auth.gr).