ΑΝΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛH Π. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΩΣ ΕΠΙΤΙΜΟΥ ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΑΠΘ
(11/10/2006)



Προσφώνηση προς τον τιμώμενο Καθηγητή Βασίλη Π. Παπαγεωργίου από τον Πρύτανη του Α.Π.Θ., Καθηγητή της Ιατρικής Σχολής κ. Αναστάσιο Μάνθο

Είναι εξαιρετική η χαρά και η ικανοποίηση που με διακατέχει αυτή τη στιγμή, τόσο ως πρόσωπο, όσο και ως θεσμικός λειτουργός. Ο λόγος είναι ότι αποδίδουμε ακαδημαϊκή τιμή στον Καθηγητή κ. Βασίλειο Παπαγεωργίου. Η τιμή αυτή αποδίδεται από την Ιατρική Σχολή με την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα. Είναι μια ημέρα νόστου, νόστιμον ήμαρ, κατά την οποία ο Ακαδημαϊκός Οδυσσέας επιστρέφει τιμώμενος στο φυσικό χώρο εκκινήσεώς του. Ο κ. Παπαγεωργίου ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του πορεία από την Ιατρική Σχολή, στο Εργαστήριο Φαρμακολογίας, και σήμερα προσωπικά και θεσμικά, επανέρχεται τιμητικά στους κόλπους της. Η στιβαρή προσωπικότητα και η Ακαδημαϊκή του πορεία, έχουν κατά πολύ ξεπεράσει τον Πανεπιστημιακό μας περίγυρο, καθώς οι δράσεις του και τα αποτελέσματά τους ξεπέρασαν εδώ και χρόνια τα Πανεπιστημιακά μας όρια. Έχει ευρύτατη ακαδημαϊκή και κοινωνική δράση, πολλούς τίτλους και ιδιότητες. Επιτρέψτε μου να αναφερθώ για λίγο σε τρεις λειτουργικές του ιδιότητες, οι οποίες θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικές και ενδεικτικές της προσωπικότητάς του και της δράσης του. (...κλικ για ολόκληρο το κείμενο...)

Προσφώνηση και Έπαινος (Laudatio) προς τον τιμώμενο Καθηγητή Βασίλη Π. Παπαγεωργίου από τον Πρόεδρο της Ιατρικής Σχολής Καθηγητή κ. Ιωάννη Ν. Μπόντη

Η Ιατρική, ως κατ' εξοχήν ανθρωποκεντρική Επιστήμη είναι ο γεωμετρικός, δηλαδή διεπιστημονικός, τόπος συνεύρεσης του θετικού με το στοχαστικό στοιχείο, του ανθρωπιστικού με το τεχνολογικό, της θεωρίας με την πράξη. Η Ιατρική ως εκ τούτου βρίσκεται στον αντίποδα του ερμητικού εκλεκτισμού, είναι η κατ' εξοχήν ανοιχτή Επιστήμη. Αφομοιώνει κάθε τομεακή επιστημονική εισφορά στην εξέλιξή της και αντισυμβάλλει πολλαπλασιάζοντας τα αντίστοιχα οφέλη, καθώς τα ανταποδίδει στο κοινωνικό σύνολο. Να γιατί η Ιατρική Σχολή αξιοποιεί ή, ακριβέστερα, γονιμοποιεί τον θεσμό του Διδάκτορος HonorisCausa εφαρμόζοντας εν προκειμένω με αξιωματική προσήλωση τις καταστατικές αρχές της Ιατρικής Επιστήμης, όπως επιγραμματικά παρουσιάσθηκαν. Η Ιατρική Σχολή τιμά, συνεπώς, την επιστημονική (διδακτική και ερευνητική) αριστεία, ιδίως όταν αυτή συνδυάζεται με την κοινωνική διάκριση επιφανών ανδρών και γυναικών. Έως σήμερα η Σχολή μας έχει τιμήσει διακεκριμένους επιστήμονες από το εξωτερικό, όπως τον Sir Alexander Fleming, τον Καθηγητή Lοu Montagnier, τον Καθηγητή Ian Mc Donald και από την Ελλάδα τον Καθηγητή Δημήτρη Λυπουρλή, τον Καθηγητή Αργύρη Θεοφιλόπουλο κ.ά. Η Ιατρική Σχολή αποτίνει σήμερα με πανηγυρικό τρόπο τιμή για πρώτη φορά έως σήμερα σε εν ενεργεία πανεπιστημιακό Δάσκαλο ελληνικού ΑΕΙ, στον Καθηγητή της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ. Βασίλη Παπαγεωργίου. (...κλικ για ολόκληρο το κείμενο...)


Αντιφώνηση και ομιλία από τον τιμώμενο Καθηγητή Βασίλη Π. Παπαγεωργίου με τίτλο "Αναζητώντας την Μακροζωία"

Κυρίες και Κύριοι,
Όπως ήδη έχετε ενημερωθεί από το πρόγραμμα της τελετής το θέμα της ομιλίας μου είναι «η αναζήτηση της μακροζωίας». Θα ήθελα όμως εκ προοιμίου να μου επιτρέψετε να καταθέσω την απολογία μου για το γεγονός ότι ένας Χημικός όπως εγώ, τόλμησε να εισχωρήσει στο χώρο της Βιολογίας. Κάτι αντίστοιχο συνέβη πριν από εξήντα τρία χρόνια, τον Φεβρουάριο του 1943, όταν ο μεγάλος θεωρητικός φυσικός Erwin Schrodinger έδωσε σειρά διαλέξεων σ' ένα ποικίλο ακροατήριο στο Trinity College του Δουβλίνου. Το κείμενο των ομιλιών τυπώθηκε σ' ένα μικρό βιβλίο με τον τίτλο: Τι είναι ζωή ; Ο πρόλογος του βιβλίου αρχίζει με την «απολογία» του μεγάλου θεωρητικού φυσικού που τόλμησε να εισχωρήσει στο χώρο της Βιολογίας. Γράφει λοιπόν στον πρόλογο: «Υποτίθεται ότι ο επιστήμονας πρέπει να έχει εμπεριστατωμένες και πλήρεις γνώσεις, από πρώτο χέρι, σε μερικά αντικείμενα και, ως εκ τούτου, δεν πρέπει να γράφει για οποιοδήποτε θέμα που δεν το κατέχει σε βάθος. Αυτό θεωρείται ζήτημα ευγένειας. Για το σκοπό μας, όμως, επιτρέψτε μου να αποποιηθώ την ευγένεια, αν υπάρχει, και να απαλλαγώ, από την απορρέουσα υποχρέωση». Και συνέχιζε: «Για αυτό έχω την ακόλουθη δικαιολογία: Κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας τη σφοδρή επιθυμία για ενοποιημένη γνώση που θα περικλείει τα πάντα. Εμπιστευόμαστε τέλεια μόνο τον καθολικό χαρακτήρα της γνώσης...». Και κατέληγε: «Δεν βλέπω άλλη διέξοδο - εκτός και αν χάσουμε για πάντα τον αληθινό μας στόχο- παρά ότι μερικοί πρέπει να αποτολμήσουν μια σύνθεση γεγονότων και θεωριών, ακόμα κι αν οι γνώσεις τους είναι ατελείς, από δεύτερο χέρι, έστω και με κίνδυνο να εκτεθούν. Αυτά όσον αφορά την απολογία μου».

Κυρίες και Κύριοι,
Η απολογία ενός διαπρεπούς θεωρητικού φυσικού που τόλμησε να εισχωρήσει στο χώρο της Βιολογίας με εξυπηρετεί, όπως και εκείνον άλλωστε, αν και στη δική μου περίπτωση, ο κίνδυνος να εκτεθώ είναι πολύ μεγαλύτερος. Θα παραμείνω λοιπόν αθεράπευτα προσηλωμένος στις αρχές μιας επιστήμης χωρίς σύνορα που οικοδομήθηκε και εδράζεται στην ενοποιημένη γνώση. Άλλωστε, σύμφωνα με τον διαπρεπή φιλόσοφο Lavoisier: «Κάθε επιστήμη αποτελείται απαραίτητα μόνο από τρία πράγματα: από τη σειρά των φαινομένων που συνθέτουν την επιστήμη, τις ιδέες που γεννιούνται από αυτά και τις λέξεις που τις εκφράζουν». Αυτά όσον αφορά τη δική μου απολογία. (...vaspap@eng.auth.gr για ολοκληρο το κείμενο...)