Η  ζωή  και  το  έργο  του  Καρόλου   Αλεξανδρίδη (1885-1977)

 

        Υό Αλεξάνδρου-Κ.  Δ.   Αλεξανδρίδη, καθηγητού Ιατρικής Σχολής  Α.Π.Θ.

 

Εισήγηση στα λαίσια εκδήλωσης μνήμης για τον Κάρολο Αλεξανδρίδη στην Εταιρεία Μακεδονικών Σουδών την 15.5.2008

 

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ  ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ  ΙΑΤΡΙΚΗΣ  Α.Π.Θ.  ΚΑΡΟΛΟΥ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗ

 

Δεν είναι καθόλου εύκολο να μιλήση κανείς σε λίγα λετά της ώρας για την ζωή και το έργο ενός ανθρώου ου έζησε 93 χρόνια, βίωσε άμεσα τον Μακεδονικό Αγώνα, τους βαλκανικούς και κατόιν δύο αγκόσμιους ολέμους, αέκτησε γνώσεις και εμειρίες σε σχέση με την ιατρική ειστήμη κυριολεκτικά αό όλον τον κόσμο, τις οοίες μεταλαμάδευσε σε φοιτητές και συναδέλφους, ροσέφερε ολλά στην ατρίδα του, μιας χαρισματικής ροσωικότητας τόσο ληθωρικής σε δραστηριότητες ειστημονικές, διδακτικές, κοινωνικές, ροσφοράς, φιλοατρίας.

 Ο  Κάρολος  Αλεξανδρίδης  γεννήθηκε  στις Σέρρες  το 1885.΄Ηταν γιος του γαιοκτήμονα  ( τσιφλικά ,  όως ονομαζόταν την εοχή εκείνη ) Δημητρίου Αλεξανδρίδη του Αλεξάνδρου, (ου γεννήθηκε το 1845 στις Σέρρες, αντρεύτηκε το 1877  την  Αθηνά  Παακωστίδου-μητέρα του Καρόλου, έκανε 6 αιδιά και αεβίωσε το 1918 στις Σέρρες όου και ετάφη).

 Η οικογένειά του εξελίχθηκε  σε ιατρική,  μια και εκτός του Καρόλου, ου δεν ευτύχησε να αοκτήση αιδιά, 5 ακόμη αιδιά & εγγόνια των αδελφών του αοφοίτησαν αό την Ιατρική Σχολή  του Αριστοτελείου  Πανειστημίου Θεσσαλονίκης  :  ο Τάκης (Δημήτριος) Ι.  Αλεξανδρίδης , ενδοκρινολόγος, γιός του αδερφού του Ιωάννη, μετέειτα Διευθυντής του Ενδοκρινολογικού Τμήματος  του Ινστιτούτου  Karolinska της Στοκχόλμης, ο Βασίλειος Δημ.  Σταμούλης ,  ου ρόσφατα αεβίωσε, υιός της αδελφής του Ευραξίας,  Διευθυντής  εί ολλά έτη της  αθολογικής   Κλινικής  του Κεντρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, ο  Μίμης ( Δημήτριος) Αθ.  Αλεξανδρίδης,  υιός του αδελφού του Αθανασίου (Σάκη), ακτινολόγος στην Αθήνα, ο Βάσος Χρ. Πααβασιλείου (υιός του αθολόγου των Σερρών Χρ. Πααβασιλείου και της Νέλλης Σταμούλη) , ακτινολόγος στην Θεσσαλονίκη και ο Αλέξανδρος-Κωνσταντίνος Δημ.   Αλεξανδρίδης,  Καθηγητής Οφθαλμολογίας στην Ιατρική Σχολή του Α.Π.Θ., εγγονός του αδελφού του Αλεξάνδρου.

Το 1903 ο Κάρολος Αλεξανδρίδης αοφοίτησε αό το Γυμνάσιο Σερρών με βαθμό  (άριστα) 10.

Την ίδια χρονιά, όως αναφέρει ο ίδιος στα Αομνημονεύματά του,  κατά την οοία άρχισε και ο Μακεδονικός  Αγώνας  ( έειτα αό την έκρηξη βόμβας  ου τοοθέτησε το βουλγαρικό κομιτάτο στο καφενείο  Αλάμρα στην αραλία της  Θεσσαλονίκης ),   μεταβαίνει  στην Αθήνα με κύριο σκοό την εκμάθηση της Γερμανικής γλώσσας, αλλά  αράλληλα αρακολουθεί στο Πανειστήμιο Αθηνών,  εί  ένα  έτος,  ιστορία της  Φ ι λ ο σ ο φ ί α ς  ( καθηγητής  Ευαγγελίδης ), Γλωσσολογία ( καθηγητής Γ Χατζηδάκις ), Φιλολογία ( καθηγητής Σ. Λάμρου ), Ιστορία Μουσικής ( καθηγητής Λ. Κίτσος ), Χημεία και Φυσική ( καθηγητής Αντ. Χρηστομάνος ) και Λατινικά ( καθηγητές Σακελαρόουλος και Βάσσος ). Φαίνεται ως η χρονιά αυτή στο Πανειστήμιο Αθηνών, ήταν καθοριστική στην εξέλιξη της ορείας-καλλιέργειας του Αλεξανδρίδη διότι καί στην Γερμανία συνέχισε να μελετά και να αοκτά γνώσεις όχι μόνον στον κλάδο. της ιατρικής ειστήμης αλλά ιδιαίτερα της φιλοσοφίας, ράγμα ου όως αοδεικνύεται αό μεταγενέστερες ομιλίες και δημοσιεύσεις  στην Ακαδημία Αθηνών και αλλού, τον κατέστησαν ικανό να συνδυάζει την Ιατρική με την Φιλοσοφία. .

Τον Οκτώβριο του 1904 έφθασε σιδηροδρομικώς μέσω Δρέσδης στην Ληψεία, όου άρχισε τις σουδές του στην Ιατρική. Στην Ιατρική Σχολή της Ληψείας  αρηκολούθησε μαθήματα αό διάσημους  για την εοχή καθηγητές όως των Kliker και Rabel (ανατομία),   Held  (ιστολογία), Hering  (φυσιολογία),   Kuhn ( ζωολογία ),  Hirsch  (βοτανική ),  Beckmann  (ανόργανη χημεία) Wiener (φυσική)  Trendelenburg (ǹρώτου εις τον κόσμον ου εξετέλεσεν εγχείρησιν ανοικτής καρδίας, αφαιρέσας θρόμβον εκ της νευμονικής αρτηρίας) και Wilhelm Wundt, διάσημου καθηγητού της Φιλοσοφίας.

Το 1908, αφού δίνει ειτυχώς τις εξετάσεις για το Physicum, ου δίδονταν στο μέσον των σουδών, κάνει μετεγγραφή στην Ιατρική Σχολή του Πανειστημίου του Μονάχου, ου διδάσκουν οι καθηγητές : Dderlein (Μαιευτικής-Γυναικολογίας), Drck και Bllinger

( Παθολογικής Ανατομικής ), Everbusch (Οφθαλμολογίας) , von Klausner (Χειρουργικής) και κατα την διάρκεια των κλινικών εξαμήνων υηρετεί ως υοβοηθός στις Παθολογικές Κλινικές των καθηγητών Friedrich Miller, Richard Bauer και Richard May και στην Ψυχιατρική Κλινική του Καθηγητού Emil Krpelin.

Το 1910, αφου υεβλήθη στις κρατικές εξετάσεις (Staatsexamen), έλαβε το τυχίο της Ιατρικής Σχολής του Πανειστημίου Ludwig Maximilian του Μονάχου με τον βαθμό άριστα και δύο χρόνια αργότερα, υηρετόντας ως βοηθός την Ορθοεδική Κλινική του Καθηγητού Fritz Lange, αναγορεύθηκε Διδάκτωρ του ιδίου Πανειστημίου   με τον βαθμό Suma cum Laude ( άριστα ).Το θέμα της Διατριβής του : Die Schwerlinie des Menschlichen Krpers bei stehender Stellung-Ihr Lage in Bezug auf die Fsse.(Inaugural Dissertation-1911), και σε μετάφραση : Το κέντρο βάρος του ανθρωίνου σώματος και η θέσις αυτού σχετικώς με τους όδας εν ορθία στάσει.Αμέσως μετά την αναγόρευσή του σε Διδάκτορα υηρέτησε ως ειμελητεύων  (Oberarzt) στο αθολογικό τμήμα της ολικλινικής του Μονάχου υό τον καθηγητή  Richard May και θα συνέχιζε την εκεί ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία εαν δεν εήρχετο ο Βαλκανικός όλεμος και ο ρώτος Παγκόσμιος όλεμος, ου έθεσαν τέρμα στην σταδιοδρομία του στο ανειστήμιο του Μονάχου.

Στα τέλη του 1911 ειστρέφει στην γενέτειρά του όλη των Σερρών ου τελούσε ακόμη υό τουρκικό καθεστώς και εγκαθίσταται εκεί ǹροσωρινά, όως ίστευε, και αρχίζει να εξασκεί την ειδικότητα του αθολόγου-φυματιολόγου. Την εοχήν εκείνην , όως γράφει στα Αομνημονεύματά του, εσφάγησαν αγρίως ολλοί Σερραίοι υό των νικηθέντων εις Λαχανάν και φευγόντων Βουλγάρων . Ασφαλώς θα ήμουν και εγώ μεταξύ αυτών, διότι εγώ ανοήτως φερόμενος, εξηκολούθουν να κάμνω ιατρικάς εισκέψεις εννοείται δωρεάν- οότε ήλθον και με συνέλαβον οι Βούλγαροι σφαγείς, με έσωσεν δε  ο οικογενειακός φίλος Γεώργιος Ζλάτκος, όστις ήτο ρόξενος της Αυστροουγγαρίας και ως τοιούτος είχε κάοιαν ανοχήν των Βουλγάρων .Το 1912, χρονιά ου αελευθερώνεται η Θεσσαλονίκη, ο Κάρολος και όλοι οι γιατροί της εριοχής,  έρχονται  σε εαφή και ροσαθούν να καταολεμήσουν ειδημίες χολέρας, ανώλους, εξανθηματικού τύφου, ευλογίας και φυματίωσης. Να σημειωθή ότι για να αοκτήση ο Κάρολος  την άδεια εξασκήσεως του εαγγέλματος αναγκάζεται να μεταβή στην Κωνσταντινούολη και, φορώντας όως γράφει, υοχρεωτικά οδήρη ρεντικότα και υψηλόν φέσι , να δώσει εξετάσεις σε ειτροή αό Τούρκους καθηγητές Ιατρικής του εκεί Πανειστημίου, εειδή την εοχή εκείνη η άδεια εχορηγήτο μόνο αό Τουρκικά ανειστήμια.

Το καλοκαίρι του 1913, μετά την υρόληση της όλης των Σερρών αό τους Βουλγαρους κατά τον Ελληνοβουλγαρικό όλεμο, εγκαθίσταται ο Αλεξανδρίδης στην Θεσσαλονίκη όου αρχίζει να εξασκή την ειδικότητα του αθολόγου, σε ηλικία 28 ετών.Με την εγκατάστασή του στην Θεσσαλονίκη διετέλεσε εί βραχύ διάστημα Υοδιευθυντής και κατόιν Διευθυντής του Δημοσίου Νοσοκομείου Λοιμωδών Νόσων.Εκεί είχε την ευκαιρία να νοσηλεύσει και να μελετήσει μεγάλο αριθμό ασθενών ου έασχαν αό χολέρα, ευλογία, ανώλη, εξανθηματικό τύφο, ειδημική μηνιγγίτιδα και άλλα λοιμώδη νοσήματα. Κατά τον ρώτο αγκόσμιο όλεμο υηρέτησε, ως λοχαγός ιατρός, σε στρατιωτικά νοσοκομεία. Ιδιαίτερα ολύτιμη υήρξε για τον Κάρολο η υηρεσία του υό τον Καθηγητή  Αντώνιο  Χ ρ η σ τ ο μ ά ν ο,  Γενικό Αρχίατρο τότε του Στρατού, κατά την μεγάλη ειδημία της Ισανικής γρίης.

Το 1914, μαζί με άλλους γιατρούς της όλης, ιδρύει το σωματείο Ιατρικός Σύνδεσμος

Θεσσαλονίκης .

Στις 30 Αριλίου του 1918 αρραβωνιάζεται και στις 20 Ιουνίου 1920 αντρεύεται την Αντιγόνη Τορνιβούκα ( έμτη κατά σειράν ηλικίας αό 8 αδέλφια ), αό την οοία δυστυχώς, δεν ευτύχησε να αοκτήσει αιδιά. Μερικά χρόνια αργότερα ροβαίνει στην αγορά τριών ακινήτων: στην Βασιλέως Γεωργίου Α του τριόροφου Ξενοδοχείου Beau Rivage, 15 δωματίων, τέως οικία Τεφήκ Μέη (βλ. Βασίλη Κολώνα, Θεσσαλονίκη εκτος των Τειχών, University Studio Press, σελ. 212), στην Προξένου Κορομηλά 60 λησίον της γωνίας με την οδό Χειμάρας-δρόμοι ου σήμερα δεν υάρχουν λόγω της διάνοιξης της Δ.Γούναρη- έναντι του αραρτήματος του Ερυθρού Σταυρού του Ξενοδοχείου Παλλάδιον και τέλος του αρχοντικού της Αλ. Κοραή 49 στην Καλαμαριά, του μόνου εκ των τριών ου διατηρείται μέχρι σήμερα στεγαζόμενη η Μοντεσσοριανή Σχολή .

Το 1919, υηρετώντας ακόμη στον Ελληνικό Στρατό, διορίσθηκε Διευθυντής Παθολογίας στο Δημοτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, θέση στην οοία αρέμεινε, με διάφορες διακοές, μέχρι το 1942, οότε εξελέγη και διορίσθηκε ως τακτικός Καθηγητής της Παθολογικής Κλινικής, της νεοϊδρυθείσης Ιατρικής Σχολής του Πανειστημίου Θεσσαλονίκης.

Μετά  το 1921, κάθε χρόνο, μεταβαίνει σε Ιατρικά Συνέδρια,  εισκέτεται ολλές ανειστημιακές κλινικές στη Βιέννη, Μόναχο, Βερολίνο, Αμβούργο, Παρίσι, Μιλάνο, Ρώμη, Λονδίνο, Καίμριτζ, Οξφόρδη, Μαδρίτη, Λισσαβώνα και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Φιλαδέλφεια, Ατλάντικ Σιτι, Νέα Υόρκη, Γουάσιγκτον,  αρακολουθόντας αό κοντά τις ροόδους της Ιατρικής ειστήμης,  κατατοίζεται, ενημερώνεται σε κάθε τι νεώτερο, ενώ συγχρόνως ασχολείται με θέματα έρα αό τα στενά όρια της ειστήμης του.

Το 1921, ενώ εξελίσσεται ειστράτευση, υηρετεί ως σύμβουλος αθολόγος στο Γ΄ Στρατιωτικό Νοσοκομείο ου στεγάζονταν  σε μία τέρυγα του Δημοτικού Νοσοκομείου, διατηρόντας και την Διεύθυνση του αθολογικού τμήματος για τους ολίτες. ( την ίδια χρονιά ο αδελφός του Ιωάννης Αλεξανδρίδης, γίνεται βουλευτής και Γραμματεύς της υο τον Ελευθεριο Βενιζέλο αναβιωσάσης Βουλής ).

Το 1924 μεταβαίνει στην Βιέννη, ειδικεύεται στη ηλεκτροκαρδιογραφία και ειστρέφοντας φέρνει στη Θεσσαλονίκη τον ρώτο Ηλεκτροκαρδιογάφο τον οοίο εγκαθιστά στο ιατρείο του στην Βασιλέως Γεωργίου Α .

Την ίδια χρονιά  μαζί με άλλους γιατρούς της όλης ιδρύει τον Ιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης και αρχίζει να διοργανώνει συνέδρια στον Βόρειοελλαδικό χώρο, μεταξύ αυτών και το ρώτο  Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο ου ραγματοοιήθηκε αό 11 έως 13 Οκτωβρίου   1926 , στην αίθουσα του Κινηματογράφου Διονύσια, εί της Αγίας Σοφίας και αργότερα το Πανβαλκανικό συνέδριο.

Το 1928 μαζί με τους Σακελαρίδη, Μεϊμάρη, Νομικό, Ανδρεάδη, Κολιούσκα, Ηλιάδη, Πολυχρονιάδη ιδρύει την Ιατρική Εταιρεία Θεσσαλονίκης, της οοίας  εχρημάτισε Πρόεδρος εανειλημμένα, ενώ του αενεμήθη και ο τίτλος του ειτίμου ροέδρου της.

Αργότερα του αενεμήθη ο τίτλος του αντειστέλλοντος μέλους της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών και ολλών Εταιρειών του εξωτερικού μεταξύ των οοίων της Βιέννης, του Λονδίνου, του Αμβούργου, της Ρώμης κ.α. Αρχίζει να συμμετέχει ροσωικά σε διεθνή συνέδρια με ανακοινώσεις ( Γ ε ρ μ α ν ί α : Δρέσδη, Μόναχο, Αμβούργο, Γραγκφούρτη,  Σ ο υ η δ ί α : Στοκχόλμη, Η Π Α : Νέα Υόρκη, Γ α λ λ ί α : Παρίσι, Ι τ α λ ί α :  Μιλάνο, Ρώμη, Ι ρ λ α ν δ ί α,  Ι σ α ν ί α, Κέ ν υ α,  Ι ν δ ί α ). Εργασίες του δημοσιεύονται στα εγκυρότερα ιατρικά εριοδικά της αλλοδαής ενώ το όνομά του γίνεται όλος έλξης για την μετάκλιση των ειφανεστέρων συναδέλφων του : του  Alexander Fleming, του  Dr. Paul White  αό τις Η.Π.Α, του  Karl Mller  αό την Γερμανία κ.α. τους οοίους φιλοξενεί στην κατοικία του εί της Βασιλέως  Γεωργίου.

Αλλά και η σύζυγος του Καρόλου, Αντιγόνη, είχε έντονη κοινωνική και φιλανθρωική  δράση. Εί δεκαετία μέλος του Δ.Σ. αό της ιδρύσεώς  του ΄Ασύλου του Παιδιού , του οοίου εχρημάτισε και Πρόεδρος εί ολλά έτη και στο οοίο εέτυχε να φέρει την ρώτη θερμοκοιτίδα , ενώ κατά τον Πόλεμο υήρξε ιδρυτικό μέλος του συμβουλίου του Πατριωτικού Μετώου και της  Αδελφότητος  Κυριών.

Το 1942 ιδρύθη αιφνιδιαστικώς εί Γερμανικής Κατοχής, η Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης. Ενθυμούμαι, γράφει ο Κάρολος στο Χρονικόν της Ιδρύσεως της Ιατρικής Σχολής ου είναι ενσωματωμένο στον Τόμο της Α΄ Ειστημονικής Εετηρίδος του Οδοντιατρικού Τμήματος της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη, 1970 ο αείμνηστος καθηγητής Κ. Λογοθετόουλος,  υουργός Παιδείας τότε,  κατά την 1ην  Μαϊου 1941, ευρισκόμενος εις την υό του Χίτλερ ορισθείσαν ως Εθνικήν Εορτήν της Γερμανίας , ότε συνηντήθημεν εις την οικίαν του τότε Γερμανού Προξένου  Schnber  διατελών αό ετών ο είσημος ιατρός του Προξενείου μου λέγει : Ακουσε Αλεξανδρίδη, θα κάνουμε εις την Θεσσαλονίκην  Ιατρικήν  Σχολήν και θα είσαι ο ρώτος Καθηγητής και Ιδρυτής αυτής , δεν έδωσα όμως καμμίαν  σημασίαν εις τα λεγόμενά του.

Η υόσχεσή του ραγματοοιήθηκε  ολίγους μήνες αργότερον, με Νομοθετικό Διάταγμα της Κυβερνήσεως Τσολάκογλου υ αριθμ. 1021/10-1-1942, σύμφώνως τω οοίω,  ροτάσει του εί των Θρησκευμάτων  και  Εθνικής  Παιδείας  Υουργού  Κ. Λογοθετοούλου, ιδρύεται αό το ακαδημαϊκόν έτος 1941-1942,  Ιατρική Σχολή εις το Πανειστήμιον Θεσσαλονίκης, αφού ροηγουμένως ορισθούν διά Διαταγμάτων ο αριθμός και το είδος  των τακτικών και εκτάκτων  Εδρών των Κλινικών και Εργαστηρίων , ο τρόος Διορισμού των ρώτων Καθηγητών ως και άσα λετομέρεια σχετική με την λειτουργίαν αυτής. Ούτως,  εις την ράξιν, η Σχολή ελειτούργησεν αό το ακαδημαϊκόν έτος 1942-1943.  Δια του Βασιλικού Διατάγματος της 17-2-1942, διορίσθην, μαζί με τούς λοιούς ρώτους Καθηγητές της Σχολής, τακτικός Καθηγητής  της Παθολογικής Κλινικής,

μετά την ειλογή μας αό λαμρόν,  εις την σύνθεσήν του,  εκλεκτορικόν εκ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών σώμα ( αοτελούμενον αό τους Βλαδίμηρο Μένση ως ρόεδρο, Σύρο Λιβιεράτο ως αντιρόεδρο, Μαρίνο Γερουλάνο ως  β΄ αντιρόεδρο,   Αναστάσιο Αραβαντινό,  Γεώργιο Καραγιαννόουλο,  Μαθιό Γεωργόουλο και Ιωάννη Γεωργιάδη ) και ορκίσθημεν  την 23ην Δεκεμβρίου 1942. Δι αοφάσεως  του Υουργού Παιδείας και με ομόφωνον γνώμην των εκλεγέντων Καθηγητών εξελέγην ο ρώτος Κοσμήτωρ της Σχολής. Ο Πρύτανης Στίλων Κυριακίδης με συνεχάρη και με ερώτησεν ως νομίζω ότι θα εγγράψω φοιτητές και ως θα λειτουργήσει η Σχολή.Σουδαίον ρόβλημα ήτο ού θα εγκατασταθούν αι κλινικαί. Τα υάρχοντα Νοσοκομεία ήσαν εγκαταλελειμένα αό τον Γερμανικόν Στρατόν. Εζητήσαμεν να μας διατεθεί το Παάφειον Ορφανοτροφείον ή η Σχολή Βαλαγιάννη δια την εγκατάστασιν της Ιατρικής Σχολής, λήν όμως αμφότερα ήτο κατειλημμένα αό τα Γερμανικά Στρατεύματα.Μετά μεγάλης δυσκολίας κατορθώσαμεν να μας δοθεί έν εβραϊκόν Σχολείον το οοίον μετετράη εις Ανατομείον, ως τραέζας δε διά την τοοθέτησην των τωμάτων ρος άσκησην των φοιτητών ελάβαμεν μάρμαρα αό τα αρακείμενα εβραϊκά νεκροταφεία.Το Δημοτικόν Νοσοκομείον και το Προσωρινόν Προσφυγικόν Νοσοκομείον εις Καλαμαριάν ηδυνάμεθα να τα χρησιμοοιήσωμεν ως αραμένοντα σχετικώς ελεύθερα. Τα εργαστήρια Φυσιολογίας και Φαρμακολογίας εγκατεστάθησαν εις κτίριον εί της οδού Παρασκευοούλου-την λεγομένην  Διεθνή Λέσχην -ου μας αρεχωρήθη τη μεσολαβήσει ενός Γερμανού ονόματι  Hartmann, ανωτέρου υαλλήλου της Wohnungsamt.΄Ετσι αεφασίσθη υό της Συγκλήτου να αρχίσει η λειτουργία της Σχολής την 1ην  Αριλίου 1943 με ρώτον μάθημα της Ανατομίας σε αίθουσα του Πειραματικού Γυμνασίου. Εν συνεχεία έκαμα εγώ εναρκτήριον μάθημα  εις την αίθουσαν του Θεάτρου της Σχολής Βαλαγιάννη σε φοιτητάς του 5ου  έτους. Είχα  εν όλω έντε φοιτητάς,  τρείς εκ των οοίων  ήτο ο Τάκης Αλεξανδρίδης,  υιός του αδερφού μου Σάκη, ο Βασίλειος Σταμούλης,  υιός της αδερφής μου Ευραξίας  και ο Ιωάννης Κυριαζίδης,  αδερφός της συζύγου του ανηψιού μου Βάσσως Δημητρ. Αλεξανδρίδη.

Ο  Αλεξανδρίδης   διετέλεσε Κοσμήτωρ της Σχολής τα δύο ρώτα έτη της λειτουργίας της ( 1942-1943 και 1943-1944)  αλλά και το ακαδημαϊκό έτος 1944-1945 ως Προκοσμήτωρ, λόγω της συνεχούς αουσίας εκ της Σχολής του εκλεγέντος Κοσμήτορος, ενώ η τελευταία του Κοσμητεία  του  ήταν το ακαδημαϊκό έτος 1958-1959, οότε και αοχώρησε αό την Σχολή λόγω ορίου ηλικίας.

Στις 25 Μαρτίου 1945 εκφωνεί στην μεγάλη αίθουσα του Πανειστημίου τον ρώτο ελεύθερο Πανηγυρικό μετά τη Κατοχή ως Κοσμήτωρ της Ιατρικής Σχολής.

Το 1948 ο Κάρολος  αρχίζει  έρευνες για τις αιμοσφαιρινοάθειες και ρώτος εριγράφει ερίτωση δρεανοκυτταρικής αναιμίας στο χωριό Φούρκα Χαλκιδικής. Μέχρι τότε εικρατούσε η ιδέα ότι στη Βόρειο Ελλάδα  δεν υήρχαν κληρονομικές αιμοσφαιρινοάθειες, αέδειξε όμως με τις έρευνές του σε χωριά της Χαλκιδικής, (Νικήτη, Ορμύλια κ.ά ) ότι 30% των κατοίκων είναι φορείς του στίγματος, συνέστησε εριστολή της κληρονομικής συνέχειας και ανακοίνωσε τα ορίσματά του σε  Διεθνές  Συνέδριο για τις αιμολυτικές Αναιμίες στην Βαρκελώνη, στη Κένυα , στην Ινδία, στην Νέα Υόρκη και το 1951 έδωσε διάλεξη στο Λονδίνο ροσκεκλημένος της εκεί Βασιλικής Ιατρικής Εταιρείας.

Παρετήρησε , είσης, ότι στην Βόρειο Ελλάδα η δρεανοκυτταρική ήταν συχνότερη της μεσογειακής, σε αντίθεση με την νότιο Ελλάδα όου αρατηρήθηκε το αντίστροφο.Στις έρευνές του αυτές είχε σαν βοηθούς τους Ειμελητές της Α΄ Παθολογικής Κλινικής Βασιλεία Τσιγαλίδου, Τάκη Αλεξανδρίδη, Βασίλειο Σταμούλη και Γραμμένο.

΄Οως ήδη αναφέρθηκε, όταν το 1911 ο Κάρολος εέστρεψε αό την Γερμανία στην γενέτειρά του στις Σέρρες, βρήκα μαινόμενη μεγάλη ειδημία χολέρας, ενώ υφίστατο ακόμη τουρκικό καθεστώς και υγειονομική υηρεσία ήταν σχεδόν ανύαρκτη (αό το Βιογραφικό Σημείωμα του Καρόλου Αλεξανδρίδη το 1960 για την υοψηφιότητά του ως αντειστέλλοντος μέλους της Ακαδημίας Αθηνών) Έεισα λοιόν τον Τούρκο Διοικητή της όλεως να με δεχθή και του υέδειξα ως ελάχιστα στοιχειώδη μέτρα την χρήση γάλακτος ασβέστου για τη αολύμανση ρείθρων και οχετών, την σύσταση στο κοινό να βράζει οτιδήοτε τρώγει και την αομόνωση των αρρώστων. Να σημειωθή ότι ο κόσμος αέφευγε να καλεί ιατρό διότι εεκράτει η εοίθησις ότι οι ιατροί ήσαν ορκισμένοι να φονεύουν τους αρρώστους για να σταματήσει η ειδημία.  Σημειώνονταν δε βιαιοραγείες και φόνοι ιατρών οι οοίοι εθεωρήθησαν ένοχοι διά τον θάνατον ασθενών τους οοίους είχαν εισκεφθή. Η γνώμη αυτή εικρατούσε και μεταξύ μορφωμένων ανθρώων και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού όου αρουσιάσθηκε ειδημία χολέρας. Μεγαλυτέρα είρα της χολέρας αέκτησα όταν το 1913,  διαρκούντος εισέτι του Ελληνοβουλγαρικού ολέμου, εγκαταστάθηκα στην Θεσσαλονίκη όου είσης υφίστατο ειδημία χολέρας. Διορίσθηκα κατ αρχήν Υοδιευθυντής και βραδύτερον Διευθυντής του Δημοσίου Νοσοκομείου Λοιμωδών Νόσων. Τούτο αετελείτο αό μίαν σειράν αραγκών αό ειεσμένο χαρτί ή ξύλο, το όλο συγκρότημα εριεβάλετο αό συρματόλεγμα και ετέλει υό συνεχή ειτήρηση αστυνομικού φυλακείου, για να αοφεύγεται η εικοινωνία των έξω με τους εν τω Νοσοκομείω. Η κατάσταση αό αόψεως νοσηλευτικού ροσωικού ήταν εντελώς ρωτόγονη, αφενός λόγω ελλείψεως ροσωικού, λόγω του συνεχιζομένου ολέμου, αφετέρου λόγω του φόβου της μολύνσεως. Εειδή το ροσωικό αοτελούνταν αό άτομα τελείως άσχετα αό αόψεως νοσηλευτικής και συχνά αγράμματα, ήμουν υοχρεωμένος να τους κάνω στοιχειώδη μαθήματα νοσηλευτικής. Χάρις και στον εί κεφαλής  της Υγειονομικής Υηρεσίας της Μακεδονίας και αργότερα Διευθυντή του Υουργείου Υγιεινής, Μικροβιολόγου-Υγειονολόγου  Φωκίωνα Κοανάρη, ανθρώου εργατικού, δραστηρίου και μεγάλης οργανωτικής ικανότητος, η κατάσταση βελτιώθηκε βαθμηδόν, το Νοσοκομείο εφοδιάσθηκε  με αολυμαντικό κλίβανο, κυτίον νεκροψίας και αρκετά καλό εργαστήριο. Παράλληλα ανέλαβα και έδινα μαθήματα μικροβιολογίας, υγιεινής και αθολογικής ανατομίας εις τους τότε ρωτοδιορισθέντες Νομιάτρους.

Οι ειστημονικές μου αρατηρήσεις εί της χολέρας δημοσιεύθηκαν στα εραγμένα της Διεύθυνσης Υγιεινής του Υουργείου Εσωτερικών.  Αι  αρατηρήσεις μου  κατά την ειδημίαν με έεισαν,  ότι  η θεωρία των  PETTENKOFER και EMMERICH  λεγομένη GRUNDWASSERTHEORIE ή BODENTHEORIE  καθ΄ήν  η μετάδοσις της νόσου χολέρας και τυφοειδούς υρετού αό ασθενήν εις άλλον υγιά είναι ανύαρκτος ή σανιωτάτη, καθότι διά να γίνη το μικρόβιον εκ νέου μολυσματικόν έρεε να διέλθη αό το έδαφος, ήτο ορθή. Είσης, εείσθην διά την ορθότητα της θεωρίας, εκ του γεγονότος ότι εντός του Νοσοκομείου αρόλας τας εικρατούσας δυσμενείς συνθήκας αό αόψεως αομονώσεως και αολυμάνσεως δεν αρετηρήθη ουδεμία ερίτωσις ροσβολής του ροσωικού, είσης δε εντός της όλεως τα κρούσματα αρουσιάζοντο ομαδικώς εντός των οικιών και ουχί διαδοχικώς.

΄Αλλη είσης ειδημία κατά τη ιδίαν εοχήν ήτο της ευλογίας. Είχομεν διασκευάση ιδιαίτερον ερίτερον με ερυθρούς υαλοίνακες και φώτα ερυθρά σύμφωνα με την θεωρίαν του FINGEN, ότι διά του τρόου τούτου αεφεύγετο ο σχηματισμός ουλών, ράγμα το οοίον δέν ειβεβαιώσαμεν. Πειραματικώς αρήγαγον τα σωμάτια του GUARNIERI  εις κερατοειδή κονίκλου κατόιν σκαριφίσματος του κερατοειδούς και εαλείψεως ύου φλυκταινών ευλογίας, ράγμα το οοίον εθεωρείτο τότε εργαστηριακή αόδειξις της νόσου.

Την ιδίαν εοχήν είχομεν ειδημίαν ειδημικής μηνιγγίτιδος. Διά ρώτην φοράν εφηρμόσαμεν τότε εις ευρείαν κλίμακα την θεραείαν διενδοραχιαίων ενέσεων αντιμηνιγγιτικού ορού με καλά αοτελέσματα.

Άλλη ειδημία ήτο η της βοβωνικής ανώλους ήτις ενέβαλε εις ανικόν και τους ιατρούς ακόμη. Εφηρμόσαμεν δια ρώτην φοράν αντιανωλικόν ορόν, ράγμα το οοίον είχε γίνει, όσον αφορά εφαρμογήν ροφυλακτικού εμβολίου, και εναντίον της χολέρας, χρισημοοιηθέντος είσης αντιχολερικού εμβολίου δια ρώτην φοράν. Είσης είχομεν αρκετάς εριτώσεις υοστρόφου υρετού. Την ιδίαν σχεδόν εοχήν εξερράγη η ανδημία της Ισανικής γρίης, είχε δε εκφρασθή η γνώμη εις τας αρχάς ότι ίσως ερόκειτο ερί ανωλικής νευμονίας.  Άλλη ειδημία ήτις είσης εξεδηλώθη το 1915-16 μετά την υοχώρησιν των Σέρβων Συμμάχων μας κατά τον όλεμον, ήτο ο εξανθηματικός τύφος, οότε οι φεύγοντες κάτοικοι της Σερβίας κατέφυγον εις τη όλιν μας, εις αθλίαν κατάστασιν και φθειριώντες.

Άλλο θέμα με το οοίον αησχολήθην ήσαν τα γαστρεντερικά και ηατικά νοσήματα.

Ήδη ευρισκόμενος εις Σέρρας αρηκολούθησα μίαν ραγματικήν ειδημίαν αοστημάτων του ήατος με ολύ κακήν ρόγνωσιν. Προφανώς ερόκειτο ερί αμοιβαδικών αοστημάτων καθότι συγχρόνως υφίστατο ειδημία δυσεντερίας βαρείας μορφής, λην η τότε εικρατούσα κατάστασις εις Σέρρας καθίστα αδύνατον την εργαστηριακήν έρευναν. Παρομοίαν ειδημίαν αοστημάτων του ήατος αρηκολούθησα και το 1915 εν Θεσσαλονίκη. Συχνότατοι ήσαν την ιδίαν εοχήν  οξείαι μορφαί δυσεντερίας αμοιβαδικής φύσεως. Βραδύτερον αύται έγιναν αραιότεροι και εεκράτουν  λέον μορφαί κολίτιδος υοξείαι,  βραδύτερον δε χρόνιαι, συνήθως με συμμετοχήν  ηατοαθείας και χολοκυστοαθείας.

Άλλο κεφάλαιον με το οοίον ησχολήθην ήσαν τα αιματολογικά νοσήματα. Ήδη αό των φοιτητικών μου χρόνων εις την Κλινικήν του Μονάχου όου ειργαζόμην ως υοβοηθός, κυριαρχούσαν θέσιν είχεν η αιματολογία, καθότι ο Διευθυντής μας Καθηγητής RICHARD MAY ήτο εκ των γνωστοτέρων αιματολόγων της εοχής. Τούτο με διευκόλυνε μεγάλως εις την μελέτην της μαστιζούσης την χώραν μας τότε ελονοσίας, ήτις μεγάλως με αησχόλησεν αφότου κατήλθον εις τη Ελλάδα. Ιδιαίτερον  ενδιαφέρον διεμέ είχεν ο εις τους χρονίους ελονοσούντες αρουσιαζόμενος ικτερώδης αιμοσφαιρινουρικός υρετός. Η συχνότης του ήτο αφάνταστος. Είχομεν το θλιβερόν α γ κ ό σ μ ι ο ν   ρεκόρ συχνότητος ελονοσιολήκτου χώρας του  κ ό σ μ ο υ. Εξέφερον ιδικάς μου θεωρίας ερί της αθογενίας και αιτιολογίας της νόσου ταύτης, αντικρούσας την τότε γενικώς υφισταμένην  γνώμην, ότι η νόσος ωφείλεται σχεδόν αοκλειστικώς εις την χρήσιν της κινίνης. ς ρώτος εριέγραψα την κατά τον αιμοσφαιρινουρικόν υρετόν υφισταμένην υψηλήν αζωθαιμίαν  οφειλομένην εις οξείαν νεφρονέκρωσιν.

Πρώτος εριέγραψα εριτώσεις σλαγχνικής λεϊσμανιάσεως εν Μακεδονία, της οοίας έκτοτε ανευρέθησαν ολλαί εστίαι. Ούτω εδόθη ερμηνεία εις ολλάς εριτώσεις  αρουσιαζούσας μεγαλοσληνίαν, αναιμίαν και καχεξίαν και χαρακτηριζομένας ως κινινοαντόχους εριτώσεις ελονοσίας. Οι άνθρωοι ούτως  εδηλητηριάζοντο κυριολεκτικώς αό τας μεγάλας δόσεις της χορηγουμένης κινίνης  υό μορφήν καταοτίων ή ενέσεων, εισευομένης καταυτόν τον τρόον της κακής εκβάσεως της νόσου. Πολλαί τοιαύται μορφαί ωφείλοντο είσης, εις νόσον του COOLEY ή δρεανοκυττάρωσιν.

Διαρκούσης της γερμανικής κατοχής ησχολήθην ιδιαιτέρως με τας νόσους του υοσιτισμού και των αβιταμινώσεν, εριγράψας αθρόας εριτώσεις οιδημάτων εκ είνης, ελάγρας, BERI-BERI και υοδείξας ως ηγήν ζωϊκού λευκώματος, λόγω σχεδόν αντελούς ελλείψεως κρέατος και ιχθύων, την ζυθοζύμην ήτις υήρχε σχετικώς άφθονος.

Η εικρατούσα μεγάλη συχνότης της φυματιώσεως  ήτο εόμενον να κινήση το ενδιαφέρον μου και να ασχοληθώ με αυτήν.  ς ρώτος εισήγαγον την θεραείαν της φυματιώσεως των νευμόνων διά τεχνητού νευμοθώρακος εις Βόρειον Ελλάδα και την εφαρμογήν θεραείας δια  TUBERCULIN  KOCH  εις ομοιοαθητικάς σχεδόν δόσεις. Διά τας φυματιώσεις του δέρματος και των οστών  εφήρμοζα την θεραείαν διανάλου διαίτης των GERSON-SAUERBRUCH.

Όσον αφορά τας νόσους της καρδίας και του κυκλοφορικού συστήματος, ρώτος εφήρμοσα την ηλεκτροκαρδιογραφίαν εν Βορείω Ελλάδι και εριέγραψα τας ρώτας εριτώσεις εμφράκτου του μυοκαρδίου. Την  ρωτοαθή υερίεσιν εχαρακτήρισα ως νόσον ροσαρμογής, οφειλομένην δηλαδή εις Στρεσσικούς αραγοντας, συστήσας μεταξύ άλλων και την εφαρμογήν της νηστειοθεραείας ρος καταολέμησίν της.

Ιδιαίτερον ενδιαφέρον δια την ιστορίαν της ιατρικής είχον και αρκεταί των εργασιών μου αφιερωμέναι εις το θέμα τούτο, ως  η Εισαγωγή εις την Κλινικήν Παθολογίαν όου αναφέρεται η ιστορική εξέλιξης της κλινικής αθολογίας και η Περί έργων του Δημοκρίτου των εχόντων σχέσιν με την ιατρικήν.

Τέλος αναφέρω ότι χειρίζομαι ανέτως την γερμανικήν, γαλλικήν και αγγλικήν γρατώς και ροφορικώς, έχω αρκετάς γνώσεις ιταλικής, ισανικής και ορτογαλλικής  ούτως ώστε να δύναμαι να χρησιμοοιώ ιατρικά συγγράμματα και εριοδικά, ομιλώ αρκετά καλά την τουρκικήν , τα τελευταία δε έτη εκμανθάνω την ρωσσικήν αοκτήσας ήδη αρκετάς γνώσεις αυτής.

 

Δημοσίευσε ή ανακοίνωσε άνω των 200 εργασιών εκ των οοίων οι 98 σε διεθνή εριοδικά και συνέδρια. Τίτλοι  μερικών αό τις σημαντικότερες:                                       1.  DIE  SCHWERLINIE DES MENSCHLICHEN KRPERS  BEI STEHENDER STELLUNG-IHR  LAGE IN BEZUG AUF DIE FSSE . INAUGURAL DISSERTATION, MNCHEN, 1911.   SUMA  CUM  LAUDE 

2.  CASI  DI  KALA  AZAR  OSSERVATI  IN  MACEDONIA  RIVISTA  DI  TERAPIA PRACTICA,  JUNIO  1927,  MILANO

3.  BER  DAS  VORKOMMEN VON  KALA  AZAR IN  MAZEDONIEN. ARCHIV  FR  SCHIFFS.  UND  TROPEN-  HYGIENE, BAND 33. 1929.

4.  ZUR  BEHANDLUNG  CHRONISCHER MALARIA  BEI  SCHWANGEREN. THERAPIE DER  GEGENWART ,  MNCHEN, FEBRUAR, 1931

5.  LA  NEPHROSE  AIGUE  OU  NEPHROPATHIE EPITHELIALE  TUBULAIRE DE LA  BILIEUSE HEMOGLOBINURIQUE. COMTES RENDUS DU  IIIe CONGRES  INTERNATIONAL DE PATHOLOGIE  COMPAREE,  FRANCE, 1936.

6.  DIA BEHANDLUNG  DER CHRONISCHEN  MALARIA  UND   MALARIA-FOLGEN (ANAEMIE, MEGALOSPLENIE, KACHEXIE) DURCH  HOHE DOSEN VON NATR. KOKODYLICUM  FESTSCHRIFT NOCHT, DEUTSCHLAND, 1937.

7.  BER  DIE AETIOLOGIE UND PATHPOGENESE DES  SCHWARZWASSERFIEBERS.  ARCHIV  SCHRIFTTS .  UND  TROPEN-HYGIENE  HEFT 7, 1937.

8. ΠΕΡΙ  ΤΟΥ  ΕΠΙΔΗΜΙΚΟΥ  ΙΛΙΓΓΟΥ.  ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΙΑΤΡΙΚΗ. ΤΕΥΧΟΣ  4ΟΝ 1937.

9.  ΠΕΡΙ ΗΛΕΚΤΡΟΚΑΡΔΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΤΣΕΝ ΕΜΦΡΑΚΤΟΥ ΤΟΥ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ.  ΠΡΑΚΤ.  ΙΑΤΡΙΚΗΣ  ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ 1938.

10.  ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΥΤΟΜΑΤΟΥ  ΕΣΤΕΡΙΚΟΥ ΧΟΛΙΚΟΥ ΣΥΡΙΓΓΙΟΥ.  Κ.  ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΟΥ, ΣΠ  ΚΡΗΤΙΚΟΥ.  ΑΡΧΕΙΟΝ  ΙΑΤΡΙΚΝ ΕΠΙΣΤΗΜΝ, ΤΕΥΧΟΣ 3ΟΝ  1947.

11.  ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ  ΟΓΚΟΥ ΤΟΥ  ΦΛΟΙΟΥ  ΤΝ ΕΠΙΝΕΦΡΙΔΙΝ ΕΚ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ΜΕ ΛΑΣΙΤΡΙΧΙΑΝ  ΚΑΙ ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΑ  ΜΕΓΕΘΟΥΣ ΠΕΟΥΣ. Κ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΟΥ, ΑΠ. ΦΑΣΙΑΝΟΥ. ΠΡΑΚΤ. ΙΑΤΡ. ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, 17.6.1948.

12.  ΠΕΡΙ ΠΟΛΛΑΠΛΟΥ  ΜΥΕΛΜΑΤΟΣ Ή ΝΟΣΟΥ ΤΟΥ KAHLER. ΠΡΑΚΤ. ΙΑΤΡ. ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ 4.11.1949.

13.  HYPER-HYPO DYSPLENISM, BANTIS  DISEASE, THE 1950 PROCEEDINGS OF THE INTERNATIONAL SOCIETY OF HAEMATOLOGY,  CAMBRIDGE, 1950.

14.NUTRITIONAL MACROCYTIC ANAEMIA IN GREECE. THE 1950 PROCEEDINGS OF THE INTERNATIONAL SOCIETY OF HAEMATOLOGY, CAMBRIDGE, 1950.

15.  ΠΕΡΙΠΤΣΙΣ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ, 1Η ΠΕΡΙΠΤΣΙΣ ΕΝ ΒΟΡΕΙ ΕΛΛΑΔΙ, ΠΡΑΚΤ. ΙΑΤΡ. ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ, 2.12.1949.

16.  SICKLE CELL ANAEMIA , C. ALEXANDRIDES.  TRANSACTIONS OF THE ROYAL SOCIETY OF TROPICAL MEDICINE AND HYGIENE, NO 6, 1951.

17.  AN UNUSUAL EPIDERMIC CYST. YHE LANCET, MAI 1952.

18.  FOCI OF SICKLEMIA IN NORTHEN GREECE.  MALERIA ANAEMIA OF PREGNANCY.  COMPTES RENDUS DU 58  CONGRES INTERNATIONAL DE  PALUDISME  ET DES MALADIES TROPICALES. ISTANBUL 1953.

18.  DISPLENISMO DIS SPLINOMEGALIA TUBERCOLARE SINDROME SPLENO-EPATO-GANGLIONARE.   GAZETTA  SANITARIA, ANNO 1954, No  10.

19.  DER  ERBGANG DER MITTELMEER- HAEMOPATHIEN. V  KONGRESS DER EUROPISCHEN  GESELLSCHAFT FR HAEMATOLOGIE,  SEPT. 1955.

20.  LIPOPHAGIC  GRANULOMA  THE NODULAR SYMMETRICAL LIPOSCLEROSIS  AS COLLAGEN DISEASE .  PROCEEDINGS OF THE THIRD INTERNATIONAL CONGRESS OF INTERNAL MEDICINE, STOCKHOLM,1964.

21.  SUR UN CAS DE LEUCEMIE MEGACARYO-CYTAIZE. CONSIDERATIONS SUR LA PATHOGENIE ET LA CLASSIGICATIONS DES AFFECTIONS DU TISSU MYELOYTAIRE.   C. ALEXANDRIDES, D. ALEXANDRIDES, V. STAMOULIS, S. TZIVANOPOULOS.  4.  CONGRES DE LA SOCIETE INTERNATIONAL DE MEDICINE INTERNE,  MADRID, 1956.

22.  PROTOZOISCHE DERMPARASITOSEN. ( VORTRAG GEHALTEN VOR DER GESELLSCHAFT FR INNERE MEDIZIN IN WIEN AM 16 JUNI 1957, WIENER ZEITSCHRIFT FR INNERE MEDIZIN, HEFT II-1957.

23.ZUR BEHANDLUNG DER LEUKAEMIEN MIT COLGEMID.  C. ALEXANDRIDES

D. ALEXANDRIDES, V. STAMOULIS, V. TSIGALIDOU.   BLUT, HEFT 2, 1957.

24. TREATMENT AND PROPHYLAXIS OF PROTOZOAL INTESTINAL PARASITOSIS,  4th  CONGRESS OF THE INTERNATIONAL SOCIETY OF INTERNAL MEDICINE,  PHILADELPHIA, 1958.

25.  ΠΕΡΙΠΤΣΙΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΙΝΔΟΥΣ ΟΣΤΕΪΔΙΤΙΔΟΣ.  Κ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΟΥ,  Δ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΟΥ, Β. ΣΤΑΜΟΥΛΗ, Β. ΤΣΙΓΑΛΙΔΟΥ, ΔΕΛΤΙΟ ΙΑΤΡ. ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ, 4.4.1958.

26.  SYNDROME DE BUDD-CHIARI  ET  POLYCYTHEMIE  VRAIE .  K. ALEXANDRIDES, C.  COCOVINIS  ET V. TSIGALIDOU.  REVUE INTERNATIONALE DHEPATOLOGIE, No 3 1959.

27. GREEK DERIVATIVES IN MEDICINE, TRANSACTIONS OF THE ROYAL SOCIETY OF  TROPICAL MEDICINE AND HYGIENE, VOL 55, P. 105-106, 1961.

28.  DIE HEREDITREN  MITTELMEER-HAEMOGLOBINOPATHIEN IN GRIECHENLAND. WIENER ZEITSCHRIFT  FR INNERE MEDIZIN, HEFT 2,1961

29.  BER DIE KRANKHEITEN  DES KAISERS ALEXIOS I. KOMNINOS.

Vortrag gehalten in  12. internationalen Byzantinologischen congress.  Byzantinische Zeitschrift, Band 55, 1962.

30. SUR LA FREQUENCE DES HAEMOGLOBINOPATHIES MEDITERANNES EN GRECE.  PROC. 9, CONGR. SOC. HAEMOP. , LISBON 1963, S. KARGER, BASEL.

31.  Αι  ρόοδοι και εξελίξεις  της Ιατρικής κατά τα τελευταία έτη. Η θέσις του ιατρού εν αυτή, ρόβλεψις διά την μελλοντικήν ρόοδον και εξέλιξιν.

Ομιλία γενομένη εις την Ακαδημίαν Αθηνών κατά τη Συνεδρίαν της 21ης  Αριλίου 1963. 32.  Η φύσις, ροέλευσις , αρχή και εξέλιξις της ζωής εί της γής.Η  εμφάνισης του ανθρώου και η βιολογική, γενετική και ολιτιστική-κοινωνική εξέλιξης αυτού.

 Ομιλία γενομένη εις την Ακαδημίαν Αθηνών κατά την Συνεδρίαν της 26ης  Νοεμβρίου 1965.

33.  SUR LES MALADIES DE LEMPEREUR THEODOROS I. LASKARIS. COMMUNICATION  FAITE AU XIII  CONGRES  INTERNATIONALE  BYZANTINOLOGIE,  OXFORD,  SEPTEMBER, 1966.

 

Δημοσίευσε είσης  ολλά εκλαϊκευμένα  άρθρα σε Εφημερίδες, εριοδικά και ημερολόγια και  άρθρα εριγραφής νόσων στην Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοαίδεια.

Διετέλεσε εί διετίαν ρόεδρος του γενικού Κεντρικού Νοσοκομείου.

Την Α΄Πανειστημιακή Παθολογική Κλινική υηρέτησε εί 17 έτη. Την ερίοδο αυτή ροσάθησε και εέτυχε να εισάγει κάθε τι νεώτερο και ροδευτικό ρός όφελος των ασθενών, όως .χ. την εγκατάσταση του ρώτου στην Ελλάδα τεχνητού νεφρού,  την οργάνωση αιματολογικού-μικροβιολογικού εργαστηρίου με υεύθυνη την Βασιλεία Τσιγαλίδου και αργότερα τους Μελισσά και Καραγεωργίου.

Το 1959 αοχωρεί της υηρεσίας του Πανειστημίου λόγω ορίου ηλικίας αλλά δεν σταματά τις δραστηριότητές του.Με ειθυμία του διαδόχου του στη Α΄αθολογική κλινική Δημητρίου Βαλτή, συνεχίζει να αρέχει τις υηρεσίες του στην κλινική κατά την αουσία του Διευθυντού της. Όως αναφέρει ο καθηγητής Δ. Καραμήτσος, ου την εοχή εκείνη ήταν βοηθός του Βαλτή, κάοτε ου χρειάστηκαν την βοήθεια του Αλεξανδρίδη για κάοιον ασθενή, ήρθε  και έθεσε την διάγνωση υρετός  της Μασσαλίας κάτι ου ήταν σε όλους άγνωστο! Ο Δ. Βαλτής, στις αραδόσεις του αό αμφιθεάτρου, αναφέρονταν στον Αλεξανδρίδη ως ο σοφός εκείνος ροκάτοχός μου.

Μετά αό αό ρόταση των μελών της Ακαδημίας Αθηνών, Γ. Ιωακείμογλου, Κ. Χωρέμη και Ι. Ξανθάκη  καταθέτει το 1960 το Βιογραφικό του Σημείωμα ( αό το οοίο άντλησα ολλές ληροφορίες για το έργο του) και εκλέγεται  κατά την ιδαιτέραν συνεδρίαν της Ολομελείας την 15ην Ιουνίου 1961 αντειστέλλον μέλος της Ακαδημίας, εν τη Τάξει των Θετικών Ειστημών   ροεδρεύοντος του Ιωάννη Τρικαλλινού. Κατά τη ίδια Συνεδρία εκλέγεται και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος τακτικό μέλος της.

ς μέλος της Ακαδημίας Αθηνών κάνει αρκετές ομιλίες, ου δημοσιεύθηκαν στα Πρακτικά της,   αό τις  οοίες δύναται να αντιληφθή κανείς το ευρύ και ανήσυχο νεύμα του και τις βαθειες γνώσεις του σε θέματα ου ξεερνούν τα στενά  όρια της Ιατρικής ειστήμης και ερνούν στα όρια της φιλοσοφίας .

Σε μία αό τις διαλέξεις του αφού αναφέρει όλες τις υάρχουσες θεωρίες για την ροέλευση της ζωής, ανατύσει τεκμηριωμένες ροβλέψεις για την εξέλιξή της,  ου άτονται αρμονικά καί της φιλοσοφίας καί της ιατρικής ειστήμης και είναι ραγματικά διαχρονική.

Παραθέτω μερικά  αοσάσματα αό ομιλίες του Καρόλου Αλεξανδρίδη στην Ακαδημία Αθηνών την 21ην  Αριλίου 1963 και την 25ην  Νοεμβρίου 1965 (σε ηλικία 80 ετών) :

Παρ όλας τας κολοσσιαίας ροόδους της ειστήμης αραμένουν ακόμη ολλά ρος μελέτην και έρευναν.Υάρχουν ροβλήματα και ερωτήματα τα οοία υερβαίνουν την ικανότητα αντιλήψεως του ανθρώου. Είναι δε ταύτα, η ιδέα του αείρου, του χώρου και του χρόνου, η τοική και χρονική αρχή του σύμαντος, η αιτία και σκοιμότης της δημιουργίας. Καμμία θεωρία δεν ερμηνεύει ώς αρήχθη αό το ανόργανον το οργανικόν και ώς αό αυτό το ψυχικόν και νευματικόν. Μυστηριώδη είναι ακόμη και χρήζοντα ερεύνης τα ζητήματα της λεγομένης ε ξ ω α ι σ θ η σ ι α κ ή ς αντιλήψεως (extrasensory perception) , ως η τ η λ ε ά θ ε ι α, δηλαδή η εικοινωνία μεταξύ του νεύματος ενός ανθρώου με το νεύμα ενός άλλου ευρισκομένου εις μεγάλην αόστασιν, η c l a i r v o y a n c e, δηλαδή η εικοινωνία ενός ανθρώου με γεγονότα λαμβάνοντα χώραν εις μεγάλην αόστασιν, αλλά και έτερων λεγομένων υερφυσικών φαινομένων ως ο  υ ν ω τ ι σ μ ό ς, η    β α σ κ α ν ί α, η   κ α τ ά ρ α, η   μ α γ ε ί α  και τα θρησκευτικά θεραευτικά  θ α ύ μ α τ α.

Ίσως μελλοντικά ειτευχθή η,  δια συσκευών  του τύου του ηλεκτροκαρδιογράφου ή οιασδήοτε άλλης συσκευής, σύλληψις και καταγραφή  των ψυχικών λειτουργιών, της ψυχικής ακτινοβολίας του ατόμου, ως και των αοτελεσμάτων αυτής εί άλλων ατόμων, οότε θα κατωρθούτο η ερμηνεία των φαινομένων αυτών. Ίσως ειτευχθή η ανεξαρτοοίησης  του φλοιού του εγκεφάλου αό τον θάλαμον ούτως ώστε αι λογικαί σκέψεις αυτού να μην εηρρεάζονται αό συναισθήματα, αρορμήσεις και έξεις, χωρίς όμως να φθάση εις το σημείον, ώστε να καταστή ο άνθρωος έν όν διεόμενον αοκλειστικώς αό την λογικήν. Εεχειρήθη να δοθούν διάφοροι, αλλά μη ικανοοιητικαί ερμηνείαι, ως η ύαρξις νέου είδους ακτινοβολίας ή η θεωρία του C.G. Jung ερί συγχρονισμού. Είσης αξιοσημείωτα είναι τα εξαιρετικά, εν ολλοίς ανεξήγητα, ειτεύγματα των YOGI, οίτινες κατορθώνουν να κινούν κατά βούλησιν έναν μεμονωμένον μύν, τους λείους μύς, ως είσης να ειβραδύνουν ή να ειταχύνουν τον ρυθμόν της καρδίας κατά βούλησιν. Περιγράφουν ωσαύτως αραδόξους σωματικάς αισθήσεις τας οοίας ονομάζουν  KUNTALINI.

Χάρις εις τας μεγάλας ροόδους του ολιτισμού, αίτινες εετεύχθησαν διά της ειστημονικής ερεύνης, ηυξήθησαν καταληκτικώς αι γνώσεις του ανθρώου και βαίνουν αυξανόμεναι με συνεχώς ταχύτερον ρυθμόν Παρ όλας τας ροόδους νεύμα ααισιοδοξίας εικρατεί εις μέγα μέρος του κόσμου. Κοντά εις τα μεγάλα ερωτήματα ερί του σκοού της δημιουργίας του κόσμου, της Γής και του ανθρώου, τα οοία ολλάκις γεννούν ανήσυχον ααισιοδοξίαν, έρχεται και η εκ του κινδύνου της ατομικής βόμβας ρόσθετος ααισιοδοξία. Ευτυχώς εις την φαινομενικώς δικαιολογημένην ταύτην ααισιοδοξίαν υάρχουν φωτεινά σημεία, δίδοντα ελίδας διά καλυτέραν αντίληψιν ερι του μελλοντος της ανθρωότητος και ροερχόμενα αό την τάξιν των ειστημόνων. Ο ειστημονικός κόσμος έφθασεν εις το σημείον να αοτελεί τρόον τινά μίαν κοινωνίαν de facto, η οοία, ελίζομεν, ροσεχώς να γίνη  de jure. Η υφισταμένη συναδέλφωσις του ειστημονικού κόσμου θα ηδύνατο εν τη ενώσει του να ειβάλη την νοοτροίαν ταύτην της συναδελφώσεως και συνεργασίας εις τους ολιτικούς . Αι διάφοροι διεθνείς οργανώσεις, ιδία ο Ο.Η.Ε. και το Διεθνές Δικαστήριον της Χάγης, δίδουν τοιαύτας ελίδας. Ιδεώδες θα ήτο η ύαρξις μιας Παγκοσμίου Κυβερνήσεως και, ει δυνατόν, με κυβερνήτας ειστήμονας. Αυτή είναι και ρέει να είναι μία αισιόδοξος ροοτική δια το μέλλον της ανθρωότητος: η δημιουργία  Παγκοσμίου  Νοοσφαίρας, όως ροβλέει ο de  Chardin!.

΄Αλλο αόσασμα : ...Εκείνο το οοίον είναι θλιβερόν είναι, ότι δεν γίνεται τίοτε ή σχεδόν τίοτε, δια την ελάττωσιν ή ρόληψιν των νόσων, αίτινες οφείλονται εις τας δυσμενείς συνθήκας του εριβάλλοντος και όχι εις κληρονομικούς ή συγγενείς αράγοντας. Ενώ καταβάλλεται κάθε φροντίς δια το βρέφος αφ ότου  γεννηθή δια την σωματικήν του ανάτυξιν με αρακολούθησιν του βάρους του, με ωρισμένον διαιτολόγιον, με τα ολλαλά ροφυλακτικά εμβόλια κ.λ.., δεν γίνεται σχεδόν τίοτε διά την ψυχικήν του διάλασιν. Αοτέλεσμα αυτού είναι η αύξησις της αιδικής εγληματικότητος η στρατιά των τεντυμόηδων, βραδύτερον δε των ααισίων εγκλημάτων, ως της αιδοκτονίας, ατροκτονίας, αιμομιξίας και σεξουαλικών διαστροφών. Λόγω της καταστάσεως ταύτης γενική αγωνία κατέχει την ανθρωότητα. Πού  άμε, ού βαδίζομεν με τον σημερινόν κατήφορον του κακού. Δεν είναι μόνον ο κίνδυνος του θερμουρηνικού ολέμου ου αειλεί με σχεδόν εξαφάνισιν του ανθρωίνου γένους , αλλά κυρίως η ηθική κατάτωσις του ανθρώου. Τι ρέει να γίνη, ως να σταματήσωμεν τον κατήφορον ρος τον οοίον οδεύομεν με διαρκώς ειταχυνομένην ταχύτητα. Γίνονται  μερικαί ροσάθειαι εις διεθνή κλίμακα, όως το  moral rearmament  με σκοόν τον ηθικόν εανεξολισμόν του ανθρώου του  Institut de la vie των Παρισίων, το οοίον έχει ως ρόγραμμα την εξέτασιν και βελτίωσιν του ανθρώου αο αόψεως βιολογικής, ψυχικής και ηθικής. Πλήν της εις διεθνή κλίμακα κινήσεως ταύτης, τι θα ηδύνατο να ράξη ο ιατρός εις το στενόν του εριβάλλον; Προς τούτο φρονώ, ότι θα έρεε ο ιατρός να εμνέεται αό τα μεγάλα ηθικά αραγγέλματα του Ιοκράτους, να καταρτίζεται κάως ειδικώτερον  διδασκόμενος αό τα ρώτα έτη των σουδών του με την φυσιολογίαν και τη ψυχολογίαν, βραδύτερον δε να ενστερνισθή την ψυχοσωματικήν σκέψιν εν τη ιατρική, θα έρεε μάλιστα να ιδρυθή ιδιαιτέρα έδρα ψυχικής υγιεινής, ούτως ώστε να είναι ικανός να δίδη τας καλάς του συμβουλάς, ιδιαιτέρως διά τη ψυχικήν υγείαν των αίδων. Αυτό βεβαίως θα ήτο ευκολώτερον, άν υήρχεν ακόμη η συνήθεια του οικογενειακού ιατρού, ο οοίος εις ολλάς εριτώσεις αρηκολούθει δύο και τρείς γενεάς της ιδίας οικογενείας και εγνώριζε λετομερώς την ψυχοσύνθεσιν γονέων και αιδιών. Το έργον του ιατρού θα έρεε να είναι συνδυασμένον με το έργον του διδασκάλου και του ιερέως. Ευτυχώς σήμερον η θρησκεία τείνει να συμβαδίση με την ιατρικήν εις την αντίληψιν ερί ψυχής. Ο δυϊσμός εις την ǹερί σώματος και ψυχής αντίληψιν εις την θρησκείαν τείνει να εξαλιφθή και να λησιάση τη ενιστικήν αντίληψιν της ιατρικής ερί ενότητος σώματος και ψυχής. Ιατρός, δάσκαλος και ιερεύς θα ηδύναντο να αοτελέσουν μίαν ανωτέρας αοστολής τριάδα, της οοίας ο ωραίος αγών διά την ψυχικήν διάλασιν του ανθρώου θα είναι ολύ ανώτερος και ωραιότερος αό όλας τας ροόδους της ιατρικής, ήτις εέτυχε μεν να αρατείνη την διάρκειαν της ζωής αλλά με ανθρώους ολλάκις κατωτέρους βιολογικώς κα σωματικώς και ιδιαιτέρως ψυχικώς. Θα ηδύνατο δε τούτο να ειτευχθή εί μιας ειστημονικής βάσεως και ρογραμματισμού. Τότε θα εετυγχάνετο το ιδεώδες της Πολιτείας του Πλάτωνος και της διδασκαλίας του Χριστού. Είναι τούτο όνειρον, ουτοία; Νομίζω όχι. Ό,τι εετεύχθη και συνεχώς ειτυγχάνεται εις τον υλικόν κόσμον το οοίον, δεν θα εφαίνετο ρο ολίγων ακόμη ετών ως ουτοία, θα δύναται νομίζω να ειτευχθή και εις τον ψυχικόν κόσμον.

Τελευταίο αόσασμα :

Εξεθέσαμεν τα εκληκτικά αοτελέσματα τα οοία ειτυγχάνουν σήμερον αι βιολογικαί ειστήμαι, έχοντα ροοτικήν δημιουργίας και ζώσης ακόμη ύλης, ως και κατά βούλησιν εηρεασμού της κληρονομικότητος. Πλήν όλα αυτά τα θαυμάσια και εκληκτικά αοτελέσματα των βιολογικών ειστημών είναι σχεδόν αιδικά αθύρματα ρο του μεγαλείου της δημιουργίας. Δεν ομιλώ ερί του συστήματος των γαλαξιών, των διαφόρων λανητικών συστημάτων και των αστέρων, ούτε ερί του θαύματος της εξελίξεως, η οοία εκκινήσασα αό το άτομον του υδρογόνου ή ρο αυτού, έφθασεν εις την δημιουργίαν και του ανθρώου ακόμη, βεβαίως με δρόμον διακοτόμενον αό μερικάς δυσσυνεχείας  αλλά άντοτε οδεύοντα ρος τα εμρός, ρος κάτι ανώτερον και τελειότερον. Κατέρχομαι ακόμη κατώτερον, εις την σύνθεσιν ενός μορίου ή ατόμου ή των ηλεκτρονίων ή και αυτών ακόμη των quanta και ίσταμαι έκθαμβος και ενεός ρο του μεγαλείου του οράματος. Και δεν δύναμαι με τον ανθρώινον νούν μου να σκεφθώ άλλο τι αρά το ότι όλον αυτό το αριστούργημα εδημιουργήθη και διέεται αό κάτι ανώτερον, αό μίαν ανωτέραν δύναμιν, αό ένα Θεόν, διό και αναφωνώ μετά του ψαλμωδού : ς εμεγαλύνθη τα έργα Σου, Κύριε, άντα εν σοφία εοίησας.

Διετέλεσε ρόεδρος και ιδρυτικό μέλος του Ροταριανού Ομίλου Θεσσαλονίκης και ρόεδρος του Ελληνογερμανικού Συνδέσμου Θεσσαλονίκης.

Το 1960 εκλέγεται Πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, αραρτήματος Θεσσαλονίκης, όου αραμένει ει δεκαετία. Ο θάνατος της συζύγου του Αντιγόνης την ίδια χρονιά του στοιχίζει αφάνταστα.

Ταυτόχρονα με τις δραστηριότητές του ου είχαν σχέση με την ιατρική, ο Κάρολος είχε ενεργό δράση και ανάμιξη σε ότι συνέβαινε στην ολιτική ζωή της χώρας και ιδιαιτέρως στη ατρογονική γη των Σερρών. Σε μία δημοσίευσή του στο Μακεδονικό  Ημερολόγιο  του Ν. Σφενδόνη, του 1954, με τίτλο αλαιαί αναμνήσεις, εριγράφει με γλαφυρό τρόο την ρώτην του εαφήν με τας Ελληνικάς Τελωνειακάς Αρχάς, το 1903, στην Ελευσίνα, ακριβώς ρο εντήκοντα ετών, γυμνασιόαις τότε εις την τουρκοκρατούμενην όλιν των Σερρών .  Αφιερωμένα στην Ιατρική Σχολή του Πανειστημίου Θεσσαλονίκης, τα Αομνημονεύματά ου εκδόθηκαν το 1975  και ου ομολογουμένως αοτελούν ολύτιμη  ηγή ανέκδοτων γεγονότων της εοχής,  εριγράφει με νεανική ζωντάνια τις εριέτειες ου βίωσε κατά τον ρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο κα τον Διχασμό, τα συχνά ταξίδια του  ανάμεσα στην Θεσσαλονίκη και τη Αθήνα ου ήταν τότε είκεντρα δύο χωρισμένων Ελληνικών Εικρατειών, αναμνήσεις γεμάτες ενδιαφέρουσες λετομέρειες. Θα είχε ίσως σημαντικότερη αξία αν έγραφε το βιβλίο αυτό λίγα χρόνια νωρίτερα, γιατί δεν θα το εεσκίαζε σε αρκετά σημεία η σύγχυση ου αναόφευκτα ροκαλεί ο χρόνος στην σκέψη (ήταν ήδη 90 χρονών). Έζησε μια ζωή γεμάτη γνώσεις, εμειρίες, συγκινήσεις, εριέτειες και κυρίως ροσφοράς στην ειστήμη, στο ανειστήμιο, στην ατρίδα. Ηταν άνθρωος ράος, είχε λετό χιούμορ,  ολύ ευγενής , φανατικός λάτρης του ωραίου φύλου,  χειριζόταν την καθαρεύουσα, γρατά και ροφορικά, με μεγάλη άνεση. Προσιτός, ήταν σχετικά αυστηρός στις εαφές του με τους φοιτητές, αλλά συχνά ειεικής, ιδιαίτερα στις ροφορικές εξετάσεις, τόσο ου ολλοί φοιτητές τον αοκαλούσαν θείο Κάρολο. Ήταν γνωστό και αό τις αραδόσεις του αό αμφιθεάτρου, ότι είχε φωνή μάσσα, κάως βραχνή και ένα light  σερραϊκό accent. Του άρεζε η έκφραση ροσωικών αόψεων με κάοια δόση ειρωνίας. Έλεγε .χ. ότι τα κορτικοστεροειδή αοτελούν τρόον τινά τον μαϊδανόν κάθε θεραείας, διότι δεν υάρχει νόσος εις την οοίαν είτε εξαρχής, είτε κατόιν αστοχίας άλλων θεραευτικών μεθόδων, να μη χορηγούνται! Για το check up έλεγε  μηδέν άγαν, η γενίκευσής του μορεί να ροκαλέση βλάβην αντί ωφελείας. Ειρωνευόταν τους ξένους ου έδιναν λανθασμένους ελληνογενείς όρους σε διάφορες αθήσεις και ροσαθούσε στα διεθνή συνέδρια να τους διορθώση. ΄Ετσι έλεγε ότι ο όρος θαλασσαιμία σημαίνη την εριεκτικότητα του αίματος σε θάλασσα! Εις άρθρα μου εις ξένα εριοδικά κατέδειξα την κυριολεκτικώς ηλιθιότητα του όρου τούτου. Τοιούτοι όροι κακοοιούν την γλώσσαν μας γράφει σε κάοιο άρθρο του.

Ενημερωμένος άντα χάρις στα συχνά ειστημονικά του ταξίδια , δημιούργησε στην Θεσσαλονίκη την ακαδημαϊκή εκείνη ατμόσφαιρα ου ήταν ααραίτητη για να γίνη ιατρικό κέντρο, ριν ακόμη ιδρυθεί η Ιατρική Σχολή, της οοίας ήταν ένας αό τους στυλοβάτες της.

Κοσμοολίτης, λόγω και των ολλών ταξιδιών του στο εξωτερικό, γύρισε κυριολεκτικά όλον τον κόσμο. Οι δεξιώσεις ου έδιδε στο αρχοντικό της Βασιλέως Γεωργίου 78, στις οοίες ρωτοστατούσε η σύζυγός του Αντιγόνη, άφησαν εοχή, ήταν δε γνωστός ο ανταγωνισμός μεταξύ του Αλεξανδρίδη και του Γενικού Προξένου της Γαλλίας Boutan ο οοίος διέμενε στον κάτω όροφο του αρχοντικού  για το οιός θα αραθέσει συχνότερα δεξιώσεις.

Άν και δεν είχε αιδιά διατήρησε ευλαβικά την αράδοση του pater familias, οργανώνοντας συχνά συγκεντρώσεις των διασκορισμένων σε όλη την Ελλάδα συγγενών, ιδιαίτερα την Αθήνα, τον Βόλο και τα Σέρρας και μία φορά τον χρόνο, την Κυριακή ριν αό την Καθαρά Δευτέρα, με την αρουσία ααραιτήτως  ό λ ω ν  των συγγενών, ειτελούσε  το έθιμο της Χ ά σ κ α ς . Λάτρης του καλού φαγητού και έχοντας την οικονομική δυνατότητα,  διατηρούσε δύο ολύ καλές μαγείρισες, την Αγγελική και την Βέτα.

Εγνώριζε και μιλούσε την Γαλλική, Γερμανική, Αγγλική, Ιταλική, Ισανική, Πορτογαλλική  και Τουρκική γλώσσα και σε ηλικία 80 ετών έμαθε την Ρωσσική.

Τιμήθηκε με αράσημα αό το Ελληνικό, Γαλλικό, Ισανικό κράτος και την Μεγάλη Βρετανία, τα οοία δυστυχώς αωλέσθηκαν την ημέρα της κηδείας του, ενώ ακολουθούσαν την νεκρώσιμη ομή.Σύμφωνα με την διαθήκη του η ογκώδης και ανεκτίμητη βιβλιοθήκη του εδωρήθη στην Δημοτική Βιβλιοθήκη των Σερρών. Δυστυχώς, όλα τα ιατρικά εργαλεία του συμεριλαμβανομένων του  ηλεκτροκαρδιογράφου, του ακτινολογικού και μικροβιολογικού εργαστηρίου, του ανεστραμμένου οφθαλμοσκοίου ου είχε ριν αό το 1924 στο ιατρείο του και ολλά έργα τέχνης και έιλα, όως και το βαρύτιμο γραφείο του, αωλέσθησαν κατά την μεταφορά της οικοσκευής του αό την Βασιλέως Γεωργίου στην Μεγάλου Αλεξάνδρου το 1968. Προσωικά διατηρώ την ανειστημιακή του Τήβενο την οοία, με μεγάλη συγκίνηση και νοιώθοντας το μεγάλο βάρος της, αξιώθηκα να φορέσω  και  σκοεύω να  δωρίσω στο Μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής του Α.Π.Θ.

Αεβίωσε σε ηλικία 93 ετών,  κηδεύθηκε με τιμές την 28η Αριλίου 1977 αό τον Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας, και ετάφη σύμφωνα με την ειθυμία του στον οικογενειακό τάφο στις Σέρρες.

 

. Β ι β λ ι ο γ ρ α φ ί α

  1. Αλεξανδρίδου Καρόλου, Παλαιαί αναμνήσεις , Μακεδονικόν Ημερολογιον, Ν.

Σφενδόνη, 1954

  1. Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών,  Βιογραφικόν σημείωμα  Καρόλου Δ. Αλεξανδρίδου, ομοτίμου Καθηγητού Ιατρικής Σχολής Πανειστημίου Θεσσαλονίκης,1960
  2. Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών, Συνεδρία της 15ης Ιουνίου 1961, ροεδρία Ιωαν. Τρικκαλινού, Πράξεις και Αοφάσεις της Ακαδημίας, 1961
  3. Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών, Συνεδρία της 12ης Οκτωβρίου 1961, ροεδρία Ιωαν  Τρικκαλινού, Πράξεις και Αοφάσεις της Ακαδημίας, 1961 
  4. Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών, έκτακτος συνεδρία της 27ης Αριλίου 1963, ροεδρία Ιωαν. Θεοδωρακοούλου, ομιλία του αντειστέλλοντος μέλους της Ακαδημίας, ομοτίμου Καθηγητού του Αριστοτελείου Πανειστημίου Θεσσαλονίκης Καρόλου Αλεξανδρίδη, έχων ως θέμα : Αι ρόοδοι και εξελίξεις της ιατρικής κατά τα τελευταία έτη.Η θέσις του ιατρού εν αυτή.Πρόβλεψις διά την μελλοντικήν ρόοδον και εξέλιξιν.1963
  5. Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών, έκτακτος συνεδρία της 25ης Νοεμβρίου 1965, ροεδρία Γ. Αθανασιάδη Νόβα, ομιλία του αντειστέλλοντος μέλους της Ακαδημίας, Καρόλου  Αλεξανδρίδου, έχων ως θέμα : 1) Η φύσις , η ροέλευσις, η αρχή και η εξέλιξις της ζωής εί της Γής. 2) Η εμφάνισης του ανθρώου και η εραιτέρω βιολογική-γενετική και ολιτιστική-κοινωνική εξέλιξίς του ,1965
  6. Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών, Βιογραφικόν σημείωμα Καρόλου Δ. Αλεξανδρίδου, ομοτίμου Καθηγητού Ιατρικής Σχολής Πανειστημίου Θεσσαλονίκης, αντειστέλλοντος μέλους της Ακαδημίας Αθηνών,1966

      8.   Αλεξανδρίδου Καρόλου, Το χρονικόν της Ιδρύσεως της Ιατρικής Σχολής του

Αριστοτελείου Πανειστημίου , Τόμος Α΄Ειστημονικής Εετηρίδος του

Οδοντιατρικού Τμήματος της Ιατρικής Σχολής, 1970.

9.ΑλεξανδρίδουΚαρόλου,ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ,τυογραφεία Ν.Νικολαϊδη, Ειμέλεια Ντίνου Χριστιανοουλου, 1975.

      10. 50 Χρόνια Ιατρική Σχολή  Πανειστημίου Θεσσαλονίκης  1942-1992, University  Studio  Press  1992.

 11.  Αλεξανδρίδης Αλέξανδρος-Κ. στο: Ιατρική Εταιρεία Θεσσαλονίκης 1928-2003. 75 χρόνια διαδρομή στην ιστορία της όλης μας,  Χρωμοτυ Θεσαλονίκη ΑΕ, σελ. 96-99, 2003.                                                                                                                                                  .   

12. Αλεξανδρίδης Αλέξανδρος-Κ. στο: 63 χρόνια Ιατρικής Σχολής ειμ. Β. Κόκκα, University Studio Press, σελ. 35-40, 2005.   

13.  Καραμήτσος Δημ. Ο Δ. Βαλτής και η σχολή του, Ιατρικά Θέματα, Μαρτ.2008.

14. Αλεξανδρίδου Καρόλου, ροσωικός υηρεσιακός φάκελος, Αρχεία Γραμματείας Ιατρικής Σχολής Α.Π.Θ    2008.